Slaappillen: vluchten of overeind blijven?

 

Er is een huisarts die vanuit haar spreekkamer het gebruik van slaappillen probeert terug te dringen. Volgens haar lijkt het erop dat we door het gebruik van slaapmiddelen de problemen van het leven niet meer aankunnen. Ik begrijp haar redenering, maar plaats er toch een persoonlijke kanttekening bij.

Het hebben van een slaapprobleem is bepaald geen zeldzaamheid. Uit onderzoek blijkt dat slaapproblemen vaak voortkomen uit werkdruk en stress. Zelf werd ik daar een aantal jaren geleden mee geconfronteerd. Ik had een drukke baan, nam te veel verantwoordelijkheid op me, en voor ik het wist deed ik ’s nachts geen oog meer dicht.

Na de eerste slapeloze nacht dacht ik nog dat het wel meeviel. Licht verzwakt, maar toch opgewekt, ging ik de volgende dag gewoon naar mijn werk. Ook de nacht erop lukte slapen niet, maar ik maakte me nog steeds geen zorgen. De derde nacht verliep eveneens zonder slaap, en ook toen hield ik mezelf voor dat het allemaal wel goed zou komen. Pas na de vierde nacht begon ik me écht zorgen te maken; de slapeloosheid liet zich inmiddels duidelijk voelen. Na ook de vijfde nacht zonder slaap te hebben doorgebracht, hakte ik de knoop door en nam ik contact op met de assistente van mijn huisarts, die een afspraak voor me maakte.

Tijdens die afspraak keek mijn huisarts me ernstig aan, luisterde aandachtig naar mijn verhaal en schreef Rohypnol voor. Even later stond ik bij de apotheek, waar de apothekersassistente me een klein doosje overhandigde met vijf piepkleine pilletjes: één pilletje per nacht. Welke impact die kleine pilletjes zouden hebben, kon ik op dat moment nog niet vermoeden.

Voordat ik die avond een pilletje met een beetje water innam, ging ik op aanraden van mijn huisarts op de rand van mijn bed zitten. Dat bleek geen overbodige luxe, want binnen enkele minuten was ik volledig van de wereld. Ik sliep — althans, dat dacht ik. De volgende ochtend voelde het alsof ik weg was geweest, maar echt als slapen voelde het niet.

Na het voltooien van de kuur dacht ik de draad wat betreft slapen weer op te kunnen pakken, maar dat bleek tegen te vallen. De stress keerde keihard terug, waardoor inslapen opnieuw een probleem werd. Ik nam weer contact op met de assistente van mijn huisarts, maar via een bandje hoorde ik dat mijn huisarts een bijscholingscursus volgde. Ik werd daarom doorverwezen naar een andere huisarts.

Zij luisterde geduldig naar mijn verhaal en besloot dat het voor mij beter was om temazepam 20 mg capsules te gebruiken. Diezelfde avond nam ik voor het slapengaan een capsule met wat water in. Voor de zekerheid ging ik opnieuw op de rand van mijn bed zitten, maar dat bleek niet nodig: de werking van dit middel was veel geleidelijker.

De temazepam zorgde ervoor dat ik weer écht in slaap viel. Na verloop van tijd voelde ik me daardoor een stuk fitter. Inmiddels zijn de temazepam 20 mg capsules ingeruild voor temazepam 10 mg capsules, wat gezien mijn leeftijd een betere dosering is.

Nu is er dus een huisarts die stelt dat het erop lijkt dat we door het gebruik van slaapmiddelen niet meer opgewassen zijn tegen de problemen van het leven. Het is prima dat zij die overtuiging heeft, maar mijn ervaring is anders. Dankzij de temazepam 10 mg capsules slaap ik over het algemeen goed, voel ik me fitter dan ooit en kan ik de problemen van het leven juist beter aan.

Mijn huisarts en ik houden de situatie nauwlettend in de gaten, waardoor mijn gezondheid geen moment in gevaar komt. Soms wordt gekeken naar alternatieven, maar wanneer die niet blijken te werken, wordt — met medeweten en goedkeuring van mijn huisarts — de temazepam weer ingezet. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat het bij mij werkt.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen