Onverantwoord spelen met de AOW

 

De coalitiepartners D66, VVD en CDA zijn nog maar net met hun plannen naar buiten getreden, of de kritiek komt al van alle kanten. Maar is die kritiek wel terecht? Het antwoord is simpel: ja.

Enkele dagen geleden schreef ik al een column over dit onderwerp. Daarin maakte ik onder meer duidelijk dat de AOW-leeftijd in een akkoord is vastgelegd, en dat daar niet zomaar aan getornd kan worden. Kennelijk denken de coalitiepartners daar anders over, want zij blijven vasthouden aan het plan om de AOW-leeftijd alsnog te verhogen.

Dat baart mij grote zorgen. Een politiek akkoord zet je niet even aan de kant, dat gooi je niet achteloos in de prullenmand. Zo’n afspraak dien je te respecteren, juist omdat het hier gaat om mensen die hun hele leven hebben gewerkt in de veronderstelling dat zij op een afgesproken moment recht hebben op een AOW-uitkering.

Natuurlijk ben ik mij bewust van de vergrijzing. Natuurlijk begrijp ik dat de AOW betaalbaar moet blijven. Maar dat mag niet gebeuren over de ruggen van mensen die decennialang hebben bijgedragen aan datzelfde stelsel. De vraag waar het benodigde geld dan wél vandaan moet komen, heb ik eerder al beantwoord. Daar hoef ik nu niet opnieuw uitgebreid op in te gaan, want mijn standpunt is ongewijzigd.

Wat deze plannen extra onverantwoord maakt, is de politieke realiteit. Het nieuwe kabinet betreft een minderheidskabinet en heeft dus bondgenoten nodig om beleid door de Tweede Kamer te krijgen. Juist op dit dossier lijkt het kabinet die bondgenoten bij voorbaat van zich te vervreemden. Daarmee zetten de coalitiepartijen zichzelf buitenspel.

Ik ben er dan ook van overtuigd dat zij in deze kwestie voorlopig alleen staan. Dat is geen goed teken. Het wordt een zware, zo niet onmogelijke opgave om de plannen voor verhoging van de AOW-leeftijd door de Kamer te loodsen. In dat licht bezien is de kritiek van de oppositie niet alleen begrijpelijk, maar volkomen terecht. Deze plannen zijn simpelweg onverantwoord.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen