Klaar met wit, toe aan groen

 

Het is door het Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut aangekondigd: de kans is groot dat het opnieuw gaat sneeuwen. Over een paar uur kunnen we zomaar wakker worden in een witte wereld.

Normaal gesproken heb ik daar geen moeite mee. Maar na alle ellende die we er in het noorden, noordoosten en oosten van het land mee hebben gehad, ben ik er eerlijk gezegd wel een keer klaar mee.

In een eerdere column schreef ik nog dat mijn hond en ik zonder problemen door de sneeuw banjeren. We vermaken ons er meestal prima mee. Een frisse wandeling, knisperende sneeuw onder je schoenen — het heeft absoluut iets.

Maar nu hoeft het van mij niet meer. Laat die sneeuw dit keer maar lekker wegblijven. Want uiteindelijk levert het vooral gladheid en glibberige rommel op.

Op dit moment is het in grote delen van het land nog zacht. De temperaturen schommelen tussen de vijf en tien graden. Toch komt de koudere lucht snel dichterbij. Ik betrap mezelf er al op dat ik overweeg de verwarming een graadje hoger te zetten, want binnen willen we het natuurlijk wel behaaglijk houden.

Voor de echte sneeuwliefhebbers is er waarschijnlijk weinig reden tot juichen: er wordt geen dik pak verwacht. Voor hen jammer, maar voor velen onder ons — en zeker voor ouderen — misschien juist een opluchting.

Ik zeg het maar eerlijk: ik kijk nu al uit naar de lente. Ik wil de natuur weer zien groeien en bloeien. Ik wil de lentegeuren ruiken. En ja, ik wil mijn wasgoed weer buiten aan een droogrek hangen.

Dat klinkt misschien wat ongeduldig — het is tenslotte nog steeds februari, bij uitstek een wintermaand — maar het verlangen naar licht en zachtheid is sterker dan mijn behoefte aan een witte wereld.

Kortom: de sneeuw die ons mogelijk nog te wachten staat, mag van mij best een jaartje overslaan. Ik ben toe aan de lente.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen