Kabinet-Jetten: Niet lullen maar poetsen

Over een paar dagen worden de leden van het nieuwe kabinet door de koning beëdigd. Hen staat een zware klus te wachten, want het vorige kabinet heeft bijna alles verprutst. Daardoor moet ik denken aan een Rotterdams gezegde: niet lullen maar poetsen.

Rob Jetten en zijn ploeg gaan een zware tijd tegemoet. Ze vormen immers een minderheidskabinet, waardoor ze bij alle te behandelen zaken de hulp van de oppositie nodig hebben. Dat betekent dat ze in alle opzichten uiterst voorzichtig moeten manoeuvreren, want een groot deel van die oppositie is hen niet gunstig gezind.

In Enschede hoor ik vaak zeggen dat het komende kabinet geen lang leven gegund zal zijn. Zo negatief ben ik echter niet; dat zit simpelweg niet in mijn aard. Eerlijk gezegd kijk ik er redelijk positief naar, omdat ik van mening ben dat de regering-Jetten in ieder geval een kans moet krijgen. Maar Jetten zal er wel alles aan moeten doen om die kans te benutten.

Dat betekent dat hij en zijn ploeg problemen niet voor zich uit moeten schuiven, maar ze effectief moeten aanpakken. Het verleden heeft meerdere keren laten zien dat Nederlandse politici daar, naar het lijkt, niet altijd even goed in zijn, waardoor het een en ander maar niet opschoot. Problemen werden niet, of onvoldoende, aangepakt, met als gevolg dat ze op een gegeven moment als een boemerang terugkwamen.

Daar moet dus verandering in komen, want aan het niet aanpakken van problemen hebben we niets. Maar hoe doe je dat in een omgeving die je niet gunstig gezind is?

Dat is eigenlijk heel eenvoudig: kijk goed naar de problemen die er zijn, denk er zorgvuldig over na, neem er de tijd voor en kom met een oplossing waar in ieder geval een deel van de oppositie zich in kan vinden.

Ik weet dat juist dát niet makkelijk zal worden, maar het moet écht gebeuren, want problemen bestaan om opgelost te worden. Wat dat betreft is het Rotterdamse gezegde niet lullen maar poetsen hier wel op z’n plek, want er moet nu eindelijk eens op politiek gebied worden doorgepakt.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen