Drie minuten winst, elf haltes kwijt

 

In de stad Utrecht spreekt men al enige tijd over een buschaos. Inmiddels erkent men daar dat er veel fout is gegaan. Dat is betreurenswaardig, maar het is wel de realiteit.

Wie denkt dat alleen Utrecht hiermee kampt, heeft het mis. In meerdere steden en dorpen in Nederland is sprake van soortgelijke problemen. Ook bij ons in Enschede. Hier heeft Arriva elf bushaltes geschrapt om ervoor te zorgen dat bussen drie minuten eerder bij het Centraal Station aankomen. Drie minuten.

Dat daarbij mensen letterlijk in de kou komen te staan, lijkt van ondergeschikt belang. Het doet mij vermoeden dat het eerder om een bezuiniging gaat dan om daadwerkelijke tijdwinst.

Een paar maanden geleden hoefde ik slechts enkele meters te lopen om bij de bushalte te komen. Nu moet ik kilometers afleggen omdat mijn halte buiten gebruik is gesteld. En dan is het nog maar de vraag of de bus op tijd arriveert, want dat is vaker niet dan wel het geval.

Dat kan ik de buschauffeur niet verwijten. Die moet rekening houden met het verkeer en onvoorziene omstandigheden. Eventuele tijdwinst verdampt dan al snel.

Toch blijft het wrang. Door het verdwijnen van elf bushaltes is ook in Enschede de buschaos vrijwel compleet. Het brengt me tot de gedachte dat de politiek zou moeten ingrijpen. Maar wat kan zij eigenlijk doen? In het geval van Arriva vermoedelijk weinig, aangezien het bedrijf in buitenlandse handen is.

Sommigen zeggen dat een vervoerder zich gewoon aan de Nederlandse wet moet houden. Dat klinkt logisch. Maar tegelijkertijd lijkt het bedrijf zijn eigen koers te varen, waarbij de reiziger niet altijd centraal staat.

Hoe dan ook: wat in Utrecht speelt, speelt inmiddels ook in Enschede — en in vele andere plaatsen. Daar moet verandering in komen.

Tot die tijd pak ik vaker de auto. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik niet van plan ben kilometers te lopen naar een bushalte die ooit om de hoek lag. En ook niet omdat ik het normaal ben gaan vinden dat een bus zelden op tijd arriveert.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen