Doe maar gewoon, ook met carnaval

 

En ja hoor, het is weer zover: de carnavalstijd is aangebroken. Vooral in de zuidelijke provincies van ons land wordt dit feest groots gevierd. Maar ook in Oldenzaal kunnen ze er wat van.

Jaren geleden woonde ik in Oldenzaal, een gezellig stadje in het oosten van ons land. Ik leidde er een vrij onopvallend bestaan, raakte bevriend met een aantal mensen en werd zo langzaam maar zeker meegezogen in het fenomeen dat carnaval heet.

In die tijd dacht ik dat ik een echte liefhebber van het feest der zotten zou worden. Mijn vrienden waren geen lid van een carnavalsvereniging, maar probeerden mij wel uit alle macht te besmetten met hun enthousiasme. Ze deden hun uiterste best — en ik ook. Ik probeerde er open in te staan en er een positieve draai aan te geven. Maar al snel bleek dat mijn animo voor het feest beperkt was.

Tijdens carnaval ging ik heus wel mee naar discotheken en cafés om het mee te vieren, maar ik miste dat ene gevoel dat carnaval blijkbaar nodig heeft: de grote, allesoverheersende passie.

Mijn instelling was toen al — en is nog steeds —: doe maar lekker gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ik zag hoe mijn vrienden zich in die dagen gedroegen en dacht: ach, het hoort erbij. Maar naar mijn gevoel hoorde het er juist niet bij.

Ze vielen niemand lastig, daar lag het niet aan. Toch was hun gedrag anders dan anders, alsof ik ze even niet kende. Dat vond ik bevreemdend. En al dat hossen in een overvolle zaal was ook niet echt aan mij besteed. Langzaam maar zeker haakte ik af.

Mijn vrienden namen me dat niet kwalijk. Ze begrepen het wel. Ik kwam tenslotte niet uit Oldenzaal; het carnavalsgevoel was mij niet met de paplepel ingegoten.

En toch — nu ik erop terugkijk — moet ik toegeven dat ik er op mijn manier van heb genoten. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar het is echt zo. Ik genoot van de uitbundig verklede mensen, van de sfeer in de stad en vooral van de grote carnavalsoptocht waarmee Oldenzaal zich echt op de kaart zette. Zelfs het bokverbranden, het ritueel waarmee carnaval wordt afgesloten, had iets bijzonders.

De conclusie is dan ook eenvoudig: ik heb ervan genoten, ik kijk er met plezier op terug, maar een echte carnavalsliefhebber zal ik nooit worden. Want ook nu zeg ik nog steeds: doe maar lekker gewoon, dan doe je al gek genoeg.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen