De digitale schandpaal helpt niemand

 

Ik ben er geen voorstander van om politieke partijen aan de kant te zetten, zelfs de PVV en FvD niet. We leven in een democratisch land waarin meningen geuit mógen worden. Dat moeten we koesteren, juist nu de vrije meningsuiting volgens velen steeds meer onder druk staat.

Maar vrijheid van meningsuiting betekent niet dat alles zonder gevolgen gezegd kan worden. Er zijn grenzen.

Morgan Brejaart houdt wel van ‘een scherp debat’, maar volgens hem ging een ambtenaar van Samen Twente in een tweet over een FvD’er echt veel te ver. „Als ambtenaren zo over de schreef gaan, verdienen ze een berisping,” stelt hij.

Ik heb de betreffende tweet gelezen en de inhoud op me laten inwerken. Ook ik kwam tot de conclusie dat deze veel te ver ging. Iemand uitmaken voor fascist is geen bijdrage aan het debat, maar een poging om iemand publiekelijk weg te zetten.

De tweet is inmiddels verwijderd, maar screenshots circuleren nog steeds online. Daarmee is de digitale schandpaal een feit. En dat is precies waar het misgaat. We leven in een tijd waarin mensen via sociale media voor alles en nog wat worden uitgemaakt. Dat is een zorgelijke ontwikkeling waarvoor we ons zouden moeten schamen.

Ik begrijp als geen ander dat een mening verkeerd kan vallen. Dat hoort bij een democratie. Maar het geeft niemand het recht om iemand publiekelijk te brandmerken. Als mijn mening bij anderen in slechte aarde valt, stel ik het juist op prijs wanneer men het gesprek met mij aangaat. Dan krijgen beide partijen de kans om argumenten uit te wisselen. Dat levert vrijwel altijd meer op dan het publiekelijk vernederen van een ander.

Ik begrijp de roep om een berisping. Tegelijkertijd weet ik uit de verhalen van mijn oom, die jarenlang ambtenaar was, dat zo’n maatregel verstrekkende gevolgen kan hebben. Een berisping blijft een ambtenaar vaak lang achtervolgen en kan promotiekansen blokkeren. Het is geen ontslag, maar het kan wel zo voelen.

Daarom denk ik: ga met elkaar om tafel. Praat erover. Leg uit wat er is misgegaan en probeer gezamenlijk tot een oplossing te komen. Dat is voor beide partijen beter dan elkaar vastzetten in verwijten.

Samen Twente heeft inmiddels laten weten de tweet te betreuren en de kwestie intern te hebben opgepakt. Omdat het om een ‘interne casus’ gaat, wil de organisatie er verder geen uitspraken over doen. Dat is begrijpelijk. Maar laat het vervolg dan wel zorgvuldig en rechtvaardig verlopen, zodat beide partijen er later — al is het maar enigszins — tevreden op kunnen terugkijken.

© John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen