AOW en zorg als sluitpost: een gevaarlijk spel

 

Het is inmiddels wel duidelijk dat de verhoging van de AOW-leeftijd nog lang niet door het parlement is. Tijdens het debat kregen de coalitiepartners bakken met kritiek over zich heen, waardoor het voor hen een hele klus zal worden om hun plannen uiteindelijk door de Kamer te loodsen.

Jesse Klaver was daarover glashelder: de AOW-leeftijd is vastgelegd in een akkoord. Dat maakte mij duidelijk dat daar niet zomaar aan te tornen valt. Terwijl hij sprak, keek ik aandachtiger naar het televisiescherm en zag ik meerdere Kamerleden zich verzamelen bij de interruptiemicrofoon. Dat was voor mij het teken dat de coalitiepartners het zwaar voor de kiezen zouden krijgen.

Wat mij tijdens het debat vooral opviel, was het opvallend rustige optreden van Geert Wilders. Normaal gesproken is hij een van de eersten die naar de interruptiemicrofoon snelt om zijn woede de vrije loop te laten. Ditmaal bleef hij kalm. Wat hij precies zei weet ik niet meer woordelijk, maar de kern van zijn boodschap was duidelijk: volgens hem zien de coalitiepartners niet dat zij met hun AOW-plannen Nederland kapotmaken.

Zelf ben ik AOW’er, waardoor een eventuele verhoging van de AOW-leeftijd mij persoonlijk niet raakt. Ik maak me dan ook geen zorgen over mijn eigen situatie. Maar wie nu rond de dertig jaar oud is, kan – als het tegenzit – pas rond zijn zeventigste levensjaar aanspraak maken op AOW.

Dat zit mij dwars. Natuurlijk leven mensen door betere gezondheidsomstandigheden gemiddeld langer, maar daarmee neemt ook de kans toe dat velen de AOW-leeftijd simpelweg niet eens halen als de plannen van de coalitiepartners werkelijkheid worden.

Jesse Klaver gaf gisteren bovendien aan nog steeds bereid te zijn om met de coalitiepartners mee te denken. Tegelijkertijd maakte hij duidelijk dat er structureel veel moet veranderen om hem daadwerkelijk aan hun kant te krijgen.

Daarnaast bleek tijdens het debat dat ook de voorgenomen bezuinigingen op de zorg bij het parlement bijzonder slecht vielen.

Zelf ben ik niet hulpbehoevend, maar stel je voor dat je volledig afhankelijk bent van zorg. Dat je één of twee keer per dag een verpleegkundige over de vloer krijgt om je te helpen. En stel je dan voor dat die verpleegkundige je moet vertellen dat het voortaan niet meer dagelijks kan, maar om de dag.

Dat is niet alleen een klap in het gezicht van degene die zorg nodig heeft, maar ook van de zorgverlener die haar of zijn vak met liefde en toewijding uitoefent. Daar hadden de coalitiepartners veel nadrukkelijker bij stil moeten staan.

Ik begrijp heel goed dat er op verschillende posten bezuinigd moet worden. Maar niet op de AOW en niet op de zorg. Het lijkt mij verstandiger om kritisch te kijken naar uitgaven aan ontwikkelingshulp. Daar zijn we al jarenlang mee bezig, terwijl de resultaten vaak beperkt blijven of zelfs volledig uitblijven.

Maar wie ben ik om dat te zeggen? Ik ben immers slechts een columnist die via zijn columns zijn mening de wereld in stuurt.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen