50 miljoen extra voor media: niet alles hoeft terug

 

De makers van Carrie op Vrijdag, Kassa en Zomergasten mogen voorzichtig hoop koesteren. Het lijkt er namelijk op dat het aankomende kabinet 50 miljoen euro extra wil vrijmaken voor de media.

Nog niet zo heel lang geleden werd er juist gesproken over stevige bezuinigingen op de publieke omroep. Programma’s als Carrie op Vrijdag, Kassa en Zomergasten zouden daardoor mogelijk van het scherm verdwijnen. Maar daar lijkt nu verandering in te komen: de coalitiepartners van het nieuwe kabinet hebben afgesproken dat er meer geld naar de media gaat.
De vraag is alleen: zitten wij daar wel op te wachten?

Persoonlijk denk ik van wel—tenminste, deels. Carrie op Vrijdag is een informatief programma dat met een onmiskenbare flair wordt gepresenteerd. Ik heb slechts enkele afleveringen gezien en ken dus niet alle ins en outs, maar die flair bleef me bij. En dat is geen geringe prestatie.

Kassa is een programma dat we simpelweg niet kunnen missen. Het consumentenprogramma stelt misstanden aan de kaak, geeft adviezen en houdt je op de hoogte van lopende zaken. Zaken die je als consument móét weten. Dat ik met dit programma totaal geen moeite heb, zal dan ook niemand verbazen.

Heel anders ligt dat bij Zomergasten. Een programma dat zich over meerdere uren uitstrekt, waarin één tafelgast wordt geïnterviewd. Er wordt gekeuveld over diens carrière, over voorkeuren en—als kers op de taart—ook nog over de favoriete film. Ongetwijfeld interessant voor sommigen, maar niet voor mij.

Ik heb ooit één serieuze poging gewaagd om het programma te bekijken. Na ongeveer een uur kreeg ik echter sterke neigingen om óf naar een andere zender te zappen, óf de hond onbedoeld uit te laten. Het werd dat laatste.

Na een flinke wandeling keerden Jacky en ik terug, om vast te stellen dat het gekeuvel nog altijd vrolijk voortkabbelde. Ik slaakte een diepe zucht, gaf Jacky een extra aai, hing mijn jas aan de kapstok en kroop uit pure verveling achter mijn laptop om een stukje te schrijven. Mijn vriendin bleef intussen onverstoorbaar kijken—bij haar was geen spoortje verveling te bekennen.

Toen de aflevering eindelijk was afgelopen, liep ze naar me toe, gaf me een klopje op de schouder en verdween vrolijk neuriënd richting de keuken. Dát was mijn moment: zo snel mogelijk zappen naar een andere zender. Mijn moment of glory. Een programma met nuttige informatie en—niet onbelangrijk—entertainment.

Om een lang verhaal iets korter te maken: alle genoemde programma’s zijn wat mij betreft prima.
Maar Zomergasten mag van mij gerust in de prullenbak blijven liggen.

Copyright © John Kukken, 2026 – alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen