Zorgen maken mag, gelukkig zijn ook

 

Het is een bekend gegeven dat we wat somber kijken naar de staat van Nederland en de landen om ons heen. Dat is de ene kant, maar aan de andere kant is het ook zo dat we gelukkig zijn met onze levens.

Net als iedereen hebben mijn vriendin en ik ook onze dagelijkse zorgen, we gaan ermee om, geven ze een plek, en zeggen dan dat ze ook een vorm van betrokkenheid zijn. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar dat is het niet, want als je je ergens zorgen over maakt, toon je aan dat je betrokken bent bij dat waar je je zorgen over maakt.

Waar maken mijn vriendin en ik ons dan zorgen over? We maken ons zorgen over de druk in de zorg, maar we maken ons ook zorgen over de wispelturigheid van een veel te dikke Amerikaan die toevallig president van dat land is. We maken ons zorgen over het vele geweld in de wereld, en we maken ons ook zorgen om de verborgen armoede in ons land.

Bij al deze zaken voelen we ons zeer betrokken door er zorgen over te hebben. Wat doen we er tegen? Heel eenvoudig. We zetten soms gewoon de tv even uit om te doen waar we zin in hebben. De zorgen die we hebben worden er dan wel niet door weggenomen, maar ze worden er wel door verminderd.

Nu hoor ik u bijna zeggen dat dat niet werkt, maar het werkt echt. Mijn vriendin gaat dan bijvoorbeeld breien, terwijl ik een lekker muziekje opzet om daarna aan een tekening te werken, of we gaan samen met Jacky op pad om haar uit te laten. Of gewoon samen lekker op de bank hangen met een sigaretje en een kopje koffie in de aanslag, terwijl Jacky met een speeltje speelt. Dat zorgt voor de relativering die we allebei nodig hebben. Even geen gezeur, even weinig zorgen, maar gewoon lekker bezig zijn met dat wat we leuk vinden.

Samengevat: we kijken wat somber naar de staat van Nederland en de landen om ons heen, maar we zijn ook gelukkig met onze levens, want we hebben het in Nederland zo slecht nog niet. En we tonen betrokkenheid door ons ergens zorgen over te maken. Wat willen we nog meer?

Copyright, John Kukken, alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen