Woordeloos spreekt boekdelen

 

Soms maken mensen je direct iets duidelijk, waardoor je meteen weet waar je aan toe bent. Dat kan ongemakkelijk aanvoelen, maar eerlijk is eerlijk: soms is het gewoon nodig.

Er zijn mensen die niet om de waarheid heen draaien. Ze zijn recht door zee en hebben daardoor weinig woorden nodig om iets glashelder te maken. Dat is een talent dat veel politici niet hebben. Zij gebruiken juist veel woorden, waardoor de bevolking vaak niet meer weet wat er nu écht wordt gezegd.

Zonder de naam van een bepaalde ex-politicus te noemen — hij is tegenwoordig buschauffeur en is bovendien officier van justitie geweest — wil ik toch kwijt dat hij een politicus was die geen woorden nodig had om zaken duidelijk te maken.

Hij was recht door zee, kraamde geen onzin uit, was vakbekwaam en runde zijn departement zoals het hoort. Telkens als ik hem op mijn tv-scherm zag, kreeg ik een vergenoegd gevoel. Zonder woorden, of in elk geval zonder een overdaad eraan, sloeg hij steeds weer de spijker keihard op de kop.

Bij hem moest je altijd tussen de zinnen door luisteren. Dat was zijn grote kracht. Hij verspilde geen woorden: hij sprak ze niet uit, maar liet ze in alle stilte wél aan ons horen.

Ik kan me voorstellen dat u dit als lezer wat warrig vindt klinken, maar dat is het niet. Het is een kwestie van goed luisteren én goed kijken naar de woorden die, ogenschijnlijk, niet worden uitgesproken.

Korte uitleg: verzwegen woorden worden vaak uitgebeeld met handgebaren. De Amerikaanse president is daar een ware meester in. Telkens als hij een toespraak houdt, zegt hij met zijn handen vaak meer dan met zijn uitgesproken woorden.

Als hij achter een desk staat om een publiek toe te spreken, zwaait hij zo fanatiek met zijn handen dat het me soms voor de ogen begint te duizelen. Hij zegt ontzettend veel, zonder er één woord vuil aan te maken.

Ik probeer zijn handgebaren weleens te imiteren, maar als ik dat doe, kijkt mijn vriendin me meestal sprakeloos aan. Wat ze daarmee wil zeggen, is dat ze van mening is dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering verkeer — terwijl dat op dat moment toch echt niet het geval is. Ik probeer immers alleen maar de handgebaren van de Amerikaanse president na te doen.

Om nog even terug te komen op de buschauffeur: hij is daar misschien iets minder bedreven in dan de Amerikaanse president, maar ook hij spreekt voor een deel met zijn handen. Daarom hoop ik vurig dat hij ooit terugkeert in de Nederlandse politiek, want zonder woorden weet hij verdomd veel duidelijk te maken.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen