Wanneer de slapende reus wakker wordt

 

Sinds Trump de boel in Europa behoorlijk op stang jaagt lijkt het erop dat de landen van de EU als makke schaapjes achter hem aan lopen. Maar de schijn bedriegt want de EU laat nu eindelijk zijn tanden zien. Wordt de slapende reus eindelijk wakker?

Het is al langer bekend dat Trump zijn oog op Groenland heeft laten vallen, naar eigen zeggen om de nationale veiligheid van de VS te beschermen. Het is ook al langer bekend dat je daar zó doorheen prikt, want het is hem niet te doen om de nationale veiligheid van de VS, het is hem te doen om het beschadigen van de reputatie van de landen die deel uitmaken van de EU, en om zijn eigen belang.

Kijk, Groenland heeft vele mineralen die hij graag in zijn bezit wil krijgen door de druk flink op de ketel te zetten. Hij heeft al meerdere keren laten blijken dat hij zeer ver wil gaan om zijn doel te bereiken, door politieke druk en als het niet anders kan op een manier die niemand wil.

Om die redenen alleen al ben ik van mening dat Trump zijn handen van Groenland af moet houden. Maar hoe kan de EU hem ertoe bewegen om van Groenland af te zien? Dat kan op verschillende manieren. Het kan door overleg, hoewel ik de kans daarop erg klein acht, maar het kan ook door de economische bazooka in te zetten.

Die zorgt er namelijk voor dat de Amerikaanse industrie keihard geraakt zal worden, waardoor de kans groot is dat de werkloosheid in de VS zal stijgen. Dat is iets wat in dat land zeer gevoelig ligt, daar dat land gewend is aan een relatief lage werkloosheid. Op dit moment ligt de werkloosheid in de VS rond de 4,6 procent. Dat is voor Amerikaanse begrippen redelijk aan de hoge kant daar men daar al schrikt van een werkloosheid van 4 procent.

Dat weet Trump uiteraard ook, maar het lijkt erop dat hij er niets tegen doet, waardoor ik bijna zeker weet dat het hem niets kan schelen.

Er zijn nu vele mensen die zeggen dat hij zich eerst maar eens moet richten op het welzijn van de Amerikaanse burgers. Ik ben een van die mensen, maar ik zeg daarnaast ook dat hij zich vanaf nu niet meer met het reilen en zijlen in de EU moet bemoeien, want de EU is de slapende reus die, naar het lijkt, langzaam maar zeker wakker wordt.

Dat dient hij zich te realiseren, want als de slapende reus eenmaal wakker is, gaan de mensen in de VS een heel onrustige tijd tegemoet door de koppigheid en onwil van hun leider die alleen door machtswellust gedreven lijkt te worden.

Kortom: Trump dient zijn machtswellust zeer sterk in te dammen om te voorkomen dat zijn eigen bevolking er de dupe van wordt. Als hij dat doet, wat ik niet waarschijnlijk acht, is het oké. Doet hij dat niet, dan zal hij het boontje zijn die om zijn loontje komt.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen