Vergeving: sterker dan angst

 

Wie kan vergeven heeft minder angst, is minder vaak somber en is minder vaak boos. Ik kan erover meepraten, want ik ben in het jaar 2014 door een ex-buurman zeer ernstig bedreigd om niets.

Het was een gewone nacht. Ik wilde naar bed gaan omdat ik de volgende ochtend weer vroeg uit de veren moest om aan mijn dagelijkse bezigheden te beginnen. In de slaapkamer hoorde ik dat mijn buur bezoek had. Daar is niets vreemd aan hoor ik u denken, maar hij ontving zijn bezoek altijd in de nacht, niet in de avond, maar altijd in de nacht. Daar was dus wél iets vreemd aan.

Ze veroorzaakten veel geluidsoverlast waardoor ik ertoe over moest gaan om daar iets van te zeggen. Ik belde aan, dacht dat de buur voor rede vatbaar zou zijn, waardoor ik zijn woede-uitbarsting niet aan zag komen. Hij opende de voordeur waarna ik vriendelijk aan hem vroeg of hij en zijn bezoekers een beetje meer rekening met de omwonenden wilden houden. Hij zei toen dat hij er rekening mee zou houden waardoor voor mij de kous af was, althans dat dacht ik.

Ik liep terug naar mijn appartement om te gaan slapen, maar daar kwam het niet van. Een paar minuten later belde de buur namelijk bij mij aan. Ik opende mijn voordeur waarna mijn buur een ware scheldkanonnade op mij los liet. Hij stond daarbij zó dicht voor me dat zijn speeksel in mijn gezicht terechtkwam. Ondanks dat bleef ik rustig, ik liet hem tieren en razen, ik liet de meest grove scheldwoorden over me heenkomen, maar luisterde intussen heel goed naar dat wat hij schreeuwde.

Door de rust te bewaren stelde ik me naar hem toe sterk op, ik liet niet aan hem merken dat ik steeds bozer op hem werd, en ik liet ook niet aan hem merken dat ik er hoe dan ook werk van zou maken. Nadat de buur klaar was met zijn scheldkanonnade liep hij naar zijn appartement om daar niet meer uit te komen.

De volgende ochtend heb ik direct contact met de wooncorporatie Ons Huis opgenomen. Die wisten aan mij te vertellen dat ze al op de hoogte waren van het wangedrag van mijn buur, en dat ze passende maatregelen tegen hem zouden ondernemen.

Die passende maatregelen bestonden onder meer uit het eenzijdig beëindigen van zijn huurcontract. Dat beviel hem uiteraard niet, waardoor hij de zaak voor de kantonrechter liet komen. Die maakte gehakt van het verhaal van de buur, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat het eenzijdig beëindigen van het huurcontract legitiem was.

Op de dag van de uitspraak wilde ik tegen het eind van de middag boodschappen gaan doen. Ik liep nietsvermoedend naar buiten waar ik mijn buur zag staan. Hij liep naar me toe en bood meerdere keren zijn excuses aan. Daar ik wist dat hij uit zijn appartement gezet zou worden bleef ik ook toen rustig. Ik gaf hem een hand en dacht: tot nooit weer ziens.

Door het feit dat hij zijn excuses maakte werd ik in de gelegenheid gesteld om hem te vergeven. Wat ik daarna aan mezelf ondervond was dat ik vanaf dat moment anders naar de wereld keek. Ik voelde minder angst waardoor de somberheid en boosheid ook minder werd.

Dat komt onder meer door de hulp van een goede psycholoog die heel goed naar mijn betoog luisterde, me raad gaf en aan me liet merken dat ik niet de enige was. In totaal heeft de psycholoog me aan twee gesprekssessies onderworpen die mij zeer hebben geholpen.

Kort samengevat: hoe ernstig de bedreiging ook is, hoe zwaar een scheldkanonnade ook overkomt, door rustig te blijven heb je altijd de overhand, ook als het op dat moment niet zo lijkt te zijn. Dát is de kracht van vergeving.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.