Twee dirigenten op de bok

 

Donald Trump weet de wereld wel bezig te houden met zijn uitlatingen, gedrag en wispelturigheid. Er zijn mensen die van mening zijn dat hij op de maat van Poetins muziek danst, terwijl anderen juist zeggen dat hij een geheel eigen koers vaart.

Keer op keer sta ik er versteld van dat hij uitspraken doet die mij even uit het veld slaan. Daardoor zou ik eigenlijk verrast moeten zijn door zijn recente uitspraak dat hij er niet in gelooft dat Oekraïne de residentie van Poetin heeft aangevallen. Maar verrast was ik niet, want de wispelturigheid van Trump lijkt geen grenzen te kennen.

Dat vind ik fascinerend aan de man: je weet nooit welke weg hij nu écht wil inslaan. Wil hij Poetin in een kwader daglicht zetten, of strooit hij de rest van de wereld zand in de ogen? Of is dit simpelweg een pure vorm van propaganda? Zeg het maar, want ik weet het zo langzamerhand niet meer.

Persoonlijk ga ik uit van het laatste. Je kunt van Trump zeggen wat je wilt, maar je kunt niet zeggen dat hij de domste jongen van de klas is. Oké, naar mijn mening is hij ook niet de slimste — hij hangt ergens in het midden — maar hij gaat confrontaties niet uit de weg. Kijk daarvoor bijvoorbeeld naar de rechtszaken die hij recent heeft aangespannen, onder meer, naar ik meen, tegen de BBC.

De Britse staatszender zond een versie van een toespraak van Trump uit waarin, zo lijkt het, geknipt en geplakt is. Daar was Trump uiteraard niet blij mee. Hij eiste direct een fors geldbedrag van de BBC, waarmee de dans om het geld werd ingezet. Hoe deze dans zal aflopen is op dit moment nog niet bekend, waardoor we moeten wachten op het slotakkoord van Trumps muziek.

Want Trump is de componist én de dirigent, de BBC vormt het orkest, en wij zijn het publiek dat pas mag applaudisseren wanneer het slotakkoord heeft geklonken.

En intussen kijkt Poetin vanaf een afstandje lachend toe. Want het muziekstuk van Trump past, naar het lijkt, misschien niet helemaal in zijn straatje, maar het staat er ook niet ver vanaf — het staat er vlak naast. Daardoor kan Poetin er, wanneer het hem uitkomt, naar believen gebruik van maken.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat Trump en Poetin uit hetzelfde hout gesneden lijken te zijn. Ze eisen allebei als dirigent de macht op, zonder zich — naar het lijkt — voldoende rekenschap te geven van de mogelijke consequenties. Dat zou voor de rest van de wereld wel eens nare gevolgen kunnen hebben. Want voor een orkest, en zeker voor het publiek, is het nooit goed om twee dirigenten op de bok te hebben staan.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen