Tussen Slayer en Samuel Barber

 

Ik ben een uitgesproken muziekliefhebber. Dat ik een liefhebber van heavy metal ben, is over het algemeen wel bekend. Maar dat ik ook graag naar klassieke muziek luister, is bij veel minder mensen bekend.

Ja, ik ben een echte headbanger die het liefst luistert naar bands als Slayer, Slipknot, Arch Enemy, Metallica en Bolt Thrower. Wat veel mensen echter niet weten, is dat ik op muzikaal gebied ook een heel andere kant heb: klassieke muziek.

Dat is vrijwel het tegenovergestelde van heavy metal, en juist daarom is het voor veel van mijn vrienden moeilijk te verklaren dat ik ook graag naar klassieke muziek luister. Toch is de vraag simpel: waarom luister ik er zo graag naar?

Voor mij is klassieke muziek een rustpunt, een moment van ‘stilte’, waarin ik de ruimte krijg om zaken op een rijtje te zetten. Ik merk dat ik er rustiger van word, maar ook geconcentreerder. Het helpt me om gedachten beter te formuleren en dingen helderder onder woorden te brengen.

Dan rijst de vraag naar welke klassieke muziekstukken ik het meest luister. Dat zijn onder andere de Messa da Requiem van Giuseppe Verdi, het Requiem van Wolfgang Amadeus Mozart, Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt, het Adagietto uit de Vijfde symfonie van Gustav Mahler, het Ave Maria van Franz Schubert, De Vier Jaargetijden van Antonio Lucio Vivaldi en het Benedictus van Karl Jenkins. Maar bovenal is dat het Adagio for Strings, Op. 11 van Samuel Barber.

Hoe ik dat muziekstuk leerde kennen? Via een oorlogsfilm waarin het als een rustpunt door het verhaal heen was verweven. De film maakte indruk, maar wat mij vooral bijbleef was dat uiterst meeslepende meesterwerk van Barber. Sindsdien helpt het mij om na een gestreste dag tot rust te komen.

Mijn vrienden zeggen wel eens dat ik daardoor een persoon van twee werelden ben. Zelf zeg ik dat ik een persoon van meerdere werelden ben, omdat ik een breed scala aan muziekgenres beluister. Dat varieert van heavy metal tot klassieke muziek, van klassieke muziek tot golden oldies, en van golden oldies tot ontspannende jazz en opzwepende rockmuziek.

Wat hierdoor duidelijk wordt, is dat ik op muzikaal gebied niet in één hokje te plaatsen ben. Ik beweeg me moeiteloos van het ene genre naar het andere. Sommige mensen vinden dat verwarrend, maar ik ervaar het juist als verfrissend — omdat het als mens precies bij mij past.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen