Trump, tarieven en de prijs van grootheidswaan

 

Het is een bekend gegeven dat Donald Trump graag gevleid wordt, maar heeft dat wel effect op hem? Gezien de laatste ontwikkelingen rond Groenland heb ik daar sterke twijfels over.

Hij staat bekend als een keiharde zakenman die voor niets en niemand aan de kant gaat. Tevens staat hij er ook om bekend dat hij een groot liefhebber van de golfsport is. Daarnaast staat hij er ook om bekend dat hij graag complimenten ontvangt.

Met andere woorden: Donald Trump is een persoon waar je niet omheen kunt, ook al zou je dat graag willen. Ik sta erom bekend dat ik niet veel met hem op heb. Ik ben dan wel geen Amerikaan, maar ik volg zijn gangen en daden wel, waardoor ik heel goed weet dat hij voor veel rumoer in de politieke wereld zorgt.

Een aantal maanden geleden heeft hij aan verschillende Europese landen tariefverhogingen opgelegd omdat die niet op de maat van zijn muziek wilden dansen. Wat hij daarbij uit het oog verloor is het feit dat het juist de Amerikaanse burgers zijn die daar de dupe van zijn geworden. Door zijn toedoen zijn de Europese producten voor de Amerikanen duurder geworden, terwijl de Amerikaanse producenten van bijvoorbeeld auto’s en staal niet aan de kwaliteit van de Europese producenten kunnen tippen.

De Europese producenten hebben de eerste tariefverhogingen gelaten over zich heen laten komen, maar nu Trump de tarieven weer wil gaan verhogen, is de maat vol. Ze gaan er niet mee akkoord waardoor de EU nu in topoverleg gaat.

Waarom worden de tarieven wederom verhoogd? Dat heeft ermee te maken dat Trump Groenland in wil lijven, zogenaamd om de nationale veiligheid van de VS en de bescherming van de Noordpool.

Daar prik ik als weldenkend mens zó doorheen want het gaat hem, naar het lijkt, niet om de nationale veiligheid van de VS, en ook niet om de bescherming van de Noordpool, het gaat hem, wederom naar het lijkt, om de grondstoffen die Groenland in redelijk grote getale in zich heeft.

Dáár wil hij geld aan verdienen. Om dat te bereiken lijkt hij er bereid toe te zijn om heel ver te gaan. Zó ver zelfs dat er nu Europese landen zijn die er bereid toe zijn om Groenland te verdedigen.

Is het mogelijk dat Trump zich door het opleggen van de tariefverhogingen zich in zijn eigen voet schiet? Ja, die kans is er zeker, want het mag misschien gek klinken, maar de tariefverhogingen maken Europa waarschijnlijk minder afhankelijk van de VS, waardoor het wederom vooral de Amerikaanse burgers zullen zijn die er de prijs voor betalen.

Kortom: het zal nog heel spannend gaan worden, want de Europese producenten gaan niet akkoord met de tariefverhogingen, de Groenlanders willen Groenlanders blijven, en de EU wil dat het land onderdeel van Denemarken uit blijft maken. Een auteur als John le Carré zou geen spannendere thriller kunnen bedenken.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen