Tatoeages die een leven vertellen

 

Ik ben er persoonlijk niet zo van om met tatoeages door het leven te gaan. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik ze niet mooi vind, maar ze passen gewoon niet bij mij.

Daar staat Carel heel anders in. Zijn hele lichaam is ermee bedekt — nou ja, zijn gezicht en hals uitgezonderd. Voor hem vertelt iedere tattoo een verhaal.

Op zijn linkerschouder draagt hij een groot hart met een zwaard erin. Het staat voor het verlies van Lies, zijn echtgenote, die aan de gevolgen van kanker overleed. De tattoo helpt hem het verlies te dragen, een zwaar verdriet voor hem en zijn dochter.

Op zijn linkeronderarm is een tattoo van een zeemeermin te zien. In haar handen draagt ze een klein hart dat vertelt dat Carel jaren geleden in Jennifer een nieuwe liefde vond.

Op een van zijn bovenarmen prijkt een auto — een grote, indrukwekkende Amerikaan. Het was zijn eerste auto, en dankzij de tattoo blijft die herinnering levendig in zijn hart.

Maar de mooiste tattoo is zonder twijfel die van Dora, zijn dochter. Rijk van kleur, maar niet opzichtig, geeft ze perfect weer hoe diep de liefde tussen Carel en zijn dochter is.

Kortom: door Carel ben ik anders naar tatoeages gaan kijken. Waar ik ze eerst alleen maar mooi, maar leeg vond, weet ik nu dat iedere tattoo een verhaal kan vertellen. Tattoos zijn soms slechts sier, maar voor mensen zoals Carel zijn ze veel meer: een statement van gevoelens, een manier van leven, een manier om te verwerken, en een manier om het leven weer een glans te geven. Iedere keer als ik de tatoeages van Carel zie, word ik daar opnieuw aan herinnerd.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen