Status in een kartonnen bekertje

 

Er was eens een tijd waarin het ‘gaaf’ was om met een bekertje van een bekend Amerikaans koffiemerk over straat te lopen. Het was haast een must: wilde je opvallen, dan hoorde zo’n bekertje simpelweg in je hand. Dus waagde ik me er ook maar eens aan.

Ik ben een verwoed koffiedrinker en heb er geen moeite mee om dagelijks meerdere mokken van dat goedje naar binnen te werken. Op een gegeven moment zei iemand tegen mij dat ik de koffie van merk S eens moest proberen, want dat was helemaal hip.

Ik dacht daar een tijdje over na, want ik had geen idee waar ik die koffie in Enschede überhaupt kon kopen. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik ontdekte dat het gewoon in een supermarkt in winkelcentrum Deppenbroek te koop was.

Ik zette het bekertje pontificaal in mijn winkelwagentje, maar een hip gevoel kreeg ik er niet van. Dat gevoel kwam ook niet toen ik het bij de zelfscankassa scande. Het kwam niet toen een medewerkster mijn boodschappen controleerde, en zelfs niet toen ik bij de paktafel mijn boodschappen inpakte — waarbij ik het bekertje heel bewust als laatste in mijn tas stopte. Geen hip gevoel dus, maar een doodnormaal gevoel. Daar moest ik het mee doen.

Eenmaal thuis nam ik, nadat ik alles had uitgepakt, rustig een slok. En wat proefde ik? Niks bijzonders. Sterker nog: ik vond het een bakkie slappe hap, dat ik vrijwel direct in de gootsteen kieperde.

Dat bracht me aan het denken. Waarom willen mensen per se gezien worden met zo’n bekertje in de hand? Geeft het hen een bepaalde status, of willen ze ermee laten zien dat ze trendvolgers zijn?

Ik heb geen idee. Ik wilde die koffie gewoon eens proeven, maar heel stiekem wilde ik er misschien ook wel mee gezien worden. Een trend volgen, terwijl ik van nature helemaal geen trendvolger ben.

Tegenwoordig zie ik de koffie van het Amerikaanse merk S niet meer in de supermarkt staan, en daar ben ik eerlijk gezegd blij om. Ik kocht dat bekertje destijds omdat ik — denk ik — ook eens wilde opvallen. Maar ik betaalde me er blauw voor, en ontdekte thuis dat het als slootwater smaakte.

Waarom ik het ooit in mijn hoofd haalde om die veel te dure koffie te kopen? Laat ik het erop houden dat ik toen in een vlaag van verstandsverbijstering verkeerde.

Copyright, John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen