Regeren zonder vangnet

 

De kogel is door de kerk: we gaan een minderheidskabinet krijgen. Daar zijn D66, CDA en VVD het over eens geworden. Maar moeten wij daar als kiesgerechtigden blij mee zijn?
Naar mijn mening moeten we daar min of meer blij mee zijn. Hoe we het ook keren of wenden: ons land moet bestuurd worden, en bij voorkeur door mensen met ervaring.
Dat neemt niet weg dat Nederland met grote problemen kampt die aangepakt — en waar mogelijk opgelost — moeten worden. Neem de stikstofcrisis. Die is nog altijd niet opgelost, waardoor met name de bouwsector grotendeels stil ligt. Het vorige kabinet heeft daar weinig tot niets aan gedaan, omdat men vooral bezig was met elkaar bekritiseren en ruzie maken. In dat opzicht erft het toekomstige kabinet een dossier dat het liever niet had gehad.
Er zijn mensen die zeggen dat de stikstofcrisis eenvoudig kan worden opgelost door te beweren dat die crisis niet bestaat. Dat is hun goed recht, maar naar mijn mening is dat wel erg kort door de bocht. De crisis bestaat en vraagt dus om maatregelen die daarbij passen.
Dat wordt voor het toekomstige kabinet een flinke kluif. De tegenstellingen tussen de partijen zijn groot, terwijl de belangen — zeker die van de bouwsector — nog veel groter zijn. De ideologie achter een minderheidskabinet vraagt daarom om een andere politieke cultuur, waarin ook de stikstofproblematiek een plek moet krijgen.
Dat zou zomaar het nieuwe normaal kunnen worden in een land waar kiezers massaal van partij wisselen. Maar wat schieten wij als kiesgerechtigden eigenlijk op met een minderheidskabinet? Wat hebben we aan een kabinet dat geen meerderheid heeft in zowel de Eerste als de Tweede Kamer?
Dat weet ik niet. Wat ik wél weet, is dat een land zonder bestuur geen vuist kan maken tegen de problemen waarmee het wordt geconfronteerd. Alleen daarom al is een minderheidskabinet beter dan een restant van een kabinet dat alles door interne ruzies in het honderd heeft laten lopen.
Kortom: Rob Jetten en de zijnen hebben veel werk te verzetten, in de wetenschap dat problemen bestaan om opgelost te worden. Nu krijgen zij die kans. Het lijkt mij dan ook verstandig dat zij de koe stevig bij de hoorns vatten en de problemen daadwerkelijk aanpakken.
Copyright, John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen