Niet vastgeplakt, wel verbonden

 

Net als bijna iedereen heb ik ook een smartphone, waardoor ik als oudere man overal bereikbaar ben. Sommige mensen vinden het storend dat ze door dat ding altijd bereikbaar zijn, maar daar sta ik toch iets anders in.
Telefoneren doe ik alleen als dat echt nodig is. Dat geldt ook voor het versturen van sms-berichten en berichten via Messenger. Om heel eerlijk te zijn bestaat de dagelijkse bezigheid van mijn telefoon voornamelijk uit het opladen van de batterij. Hij ligt dan keurig op het aanrecht, aan de lader, terwijl ik met andere bezigheden bezig ben.
Er zijn echter mensen die als het ware aan hun smartphone vastgeplakt lijken te zitten. Ze turen, zo lijkt het, constant naar het scherm, swipen soms als bezetenen en trekken een vreemde gezichtsuitdrukking als ze iets zien wat ze niet begrijpen. Dat leidt er wel eens toe dat ze tegen hun smartphone beginnen te praten, waardoor ik soms denk dat ze niet helemaal goed bij hun hoofd zijn.
Dat zijn ze natuurlijk wel. Ze zijn volledig bij de les, maar dan wel bij de les die hun smartphone hen voorschotelt. Ze weten heus wel wat er om hen heen gebeurt, maar beleven die werkelijkheid vooral via hun scherm, niet via hun eigen waarneming.
Maak ik me daar zorgen over? Aan de ene kant wel, want door het gebruik van de smartphone lijkt het er steeds meer op dat mensen zich begeven in een wereld die uitsluitend digitaal bestaat. Dat stemt tot nadenken, want een digitale wereld is lang niet altijd een correcte weerspiegeling van de echte wereld. Het is een kunstmatige wereld, waarin zaken er soms net iets anders uitzien dan ze in werkelijkheid zijn.
Aan de andere kant maak ik me er ook weer geen grote zorgen over. Over het algemeen is de mens, vastgeplakt aan de smartphone of niet, goed in staat realiteit van fictie te onderscheiden. Daardoor krijg ik het idee dat mensen tijdens het kijken op hun scherm even aan de werkelijkheid willen ontsnappen — niet omdat het moet, maar omdat ze dat gewoon even willen.
Wat doe ik zelf, buiten het telefoneren en berichten versturen, met mijn smartphone? Bij mij thuis staat hij rechtstreeks in verbinding met mijn tekentablet. Dat stelt mij in staat om tekeningen die ik daarop heb gemaakt via mijn smartphone bij te werken: bijsnijden, kleuren versterken, scherper maken en ze voorzien van mijn signatuur. En ja, soms controleer ik mijn bankgegevens en bezoek ik Facebook, Instagram en Threads. Dat is het wel. Niet meer en niet minder.
Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen