Het recht van de sterkste: Trump en de machtsspelletjes in Venezuela

 

Mogen de Amerikanen een president van een ander land zomaar afzetten? Het korte antwoord is uiteraard: nee. En tóch hebben ze het naar mijn mening gedaan bij de Venezolaanse president Maduro.

De spanningen tussen de VS en Venezuela zijn al langere tijd bekend. Ook is duidelijk dat Donald Trump en Nicolás Maduro geen vrienden zijn. Trump heeft herhaaldelijk laten doorschemeren dat hij Maduro ervan verdenkt dat hij het toestaat dat drugskartels vanuit Venezuela drugs naar de VS vervoeren. Om die reden onderneemt de Amerikaanse marine met enige regelmaat actie tegen speedboten die vanuit Venezuela naar de VS varen. Dat hebben we al een aantal keren op televisie gezien.

Keiharde bewijzen dat die speedboten daadwerkelijk drugs vervoerden, hebben de Amerikanen echter nooit geleverd. Daardoor krijg ik eerder de indruk dat Trump op deze manier probeert te verhullen dat zijn populariteit in de VS tanende is.

Een van de redenen daarvoor is dat de werkloosheid in de VS is gestegen naar 4,6 procent, wat een groot politiek struikelblok kan vormen. Ik denk dan ook dat hij om die reden naar het recht van de sterkste grijpt. Hij doet er werkelijk alles aan om zo lang mogelijk aan de macht te blijven.

Lord Acton zei in de 19e eeuw: macht heeft de neiging te corrumperen, en absolute macht corrumpeert absoluut. Donald Trump heeft op dit moment in de VS nog veel macht, waardoor het steeds meer lijkt alsof hij die macht misbruikt. Zijn regering bestaat grotendeels uit mensen die op alles wat hij zegt ja en amen zeggen — in de volksmond ook wel jaknikkers genoemd.

Jaknikkers lijken misschien een solide basis voor Trump, maar zij hebben naar mijn mening geen eigen mening. Ze buigen mee met de wind, waardoor ze op een gegeven moment zomaar voor een andere leider kunnen kiezen. Daar is Trump zich terdege van bewust. Dat is volgens mij ook de reden waarom hij er letterlijk alles aan doet om hen aan zijn zijde te houden.

Of dat zal lukken, zal de toekomst uitwijzen. Maar als hij het al nodig vindt om een president van een ander land af te zetten omdat die niet in zijn straatje past, laat dat denk ik zien dat zijn positie als president van de VS steeds kwetsbaarder wordt — en dat door zijn eigen wispelturigheid.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen