Het meisje dat uit het schilderij leek te stappen
Ik ben een uitgesproken kunstliefhebber. Zelf ben ik een redelijk getalenteerde tekenaar van portretten, maar ik kijk ook graag naar de portretten van de grootmeesters die ons land in het verleden heeft voortgebracht.
Een aantal jaren geleden bracht ik een bezoek aan het Rijksmuseum Twenthe in Enschede, omdat ik had gehoord dat ik daar een schilderij van Johannes Verspronck kon bewonderen: ‘Meisje in het blauw’. Sinds die dag is het portret mij altijd bijgebleven.
De blik in haar ogen straalt een soort onbezorgdheid uit, waardoor het een berustend effect heeft op degene die ernaar kijkt. Toen ik voor het portret stond, lette ik niet alleen op de algemene indruk, maar vooral op de fijn uitgewerkte details die me zeer verrasten.
Haar handen rusten op haar buik, een lichte glimlach siert haar mond, en de rode blosjes op haar wangen horen helemaal bij haar. Haar lichtblonde haren hangen vrij langs haar gezicht, waardoor de oorbellen die ze draagt bijna niet zichtbaar zijn.
Ze is gekleed in een lichtblauw gewaad van satijn, wat aangeeft dat ze uit een gegoede familie afkomstig was. Om haar nek draagt ze een sierlijke parelhalsketting, en om haar linkerpols een bijpassende armband. Op haar kleding is wit kant te zien, zo verfijnd geschilderd dat ik er uren naar kan kijken. Voor een kort moment deed het me denken aan Rembrandt, want ook hij had, net als Johannes Vermeer, oog voor het detail.
Hoelang ik daar toen naar het schilderij heb staan kijken, weet ik niet, maar het fascineerde me op een manier die ik tegenwoordig maar zelden ervaar. Dat vind ik jammer, want schilderijen kunnen zo levendig zijn dat je het gevoel hebt dat de geportretteerde elk moment uit het schilderij kan stappen.
Dat gevoel had ik écht bij ‘Meisje in het blauw’. Daarom heb ik een foto van het portret op mijn laptop gezet: om elke dag even naar te kijken, de sfeer te proeven, de gebruikte kleuren te zien, en me af te vragen welk leven het meisje later heeft geleid.
Was ze gelukkig of ongelukkig? Begaan met het leven van anderen, of juist niet? Het antwoord zal ik wellicht nooit krijgen, maar dat neemt niet weg dat ik graag naar het portret kijk. Het is van een ongekende schoonheid die ik in de portretten van tegenwoordig soms mis.
Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.
Reacties
Een reactie posten