Het heilige vuur: wie heeft het nog?

Er gaan uitspraken rond dat Hélène Hendriks haar heilige vuur kwijt zou zijn. Maar ik vraag me af of ze dat vuur ooit wel gehad heeft. Oké, ze maakte furore met De Oranje Zomer, maar wat zegt dat nou eigenlijk? Volgens mij niet bijster veel.

Ze heeft gereageerd op de uitspraken die over haar zijn gedaan. “Ik zit in zak en as,” grapte ze. Ik vond die reactie niet bepaald grappig. Maar waarom eigenlijk niet? De reactie kwam op mij niet overtuigend over, waardoor ik het idee kreeg dat ze de kritiek zelf niet al te serieus neemt.

Moet ze die uitspraken dan wél serieus nemen? Ja, zeker. Ze is een bekende televisiepresentatrice die bij minder presteren haar baan kan verliezen. Dat is de ene kant van het verhaal.

Maar aan de andere kant heb ik ook zoiets van: laat maar, het kan mij niet schelen. Waarom niet? Omdat er dagelijks mensen zijn die hun baan verliezen. Niet omdat zij hun heilige vuur kwijt zijn, maar omdat ze simpelweg worden wegbezuinigd. Dát vind ik veel erger, want voor hen is de gang naar een WW-uitkering vaak allesbehalve eenvoudig.

Om even terug te komen op Hélène Hendriks: ik heb in het verleden een aantal keer naar De Oranje Zomer gekeken. Ik vond het programma niet bijzonder. In mijn ogen was het de zoveelste talkshow die ons werd voorgeschoteld, waardoor ik me steeds vaker afvroeg wat de toegevoegde waarde eigenlijk was. Die zag ik niet, en dus liet ik het programma op een gegeven moment links liggen.

Voor mij dus geen Hélène Hendriks meer. Geef mij maar programma’s als Pauw & De Wit, Eva en Nieuwsuur. In die programma’s zit, door de actualiteit van de dag, de pit die we allemaal nodig hebben.

Nu bestaat de kans dat twee van die programma’s door de bezuinigingsdrang van de publieke omroep van het scherm verdwijnen. Dat zou ik een zware aderlating vinden. Niet vanwege gebrek aan kwaliteit. Niet vanwege het ontbreken van heilig vuur bij de presentatoren. Maar wél vanwege een vorige regering die — net als Hélène Hendriks — dat heilige vuur zelf ook niet in zich had.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen