Fietshelm: slimmer dan het eruitziet

 

Mijn vriendin en ik zijn echte natuurliefhebbers. Daarom stappen we graag op de fiets om de natuur rondom Enschede met een bezoekje te eren. Veiligheid staat bij ons hoog in het vaandel, maar aan het kopen van een fietshelm hadden we tot voor kort eigenlijk nooit gedacht.

Fietsen — als er iets is waar Nederlanders goed in zijn, dan is het dat wel. We fietsen bij goed en slecht weer, bij nacht en ontij. Toch komt bij de meesten van ons niet direct de gedachte op om een fietshelm aan te schaffen. Zo’n ding zou nergens naar staan en er ook een beetje dommig uitzien.

Die gedachte hadden mijn vriendin en ik aanvankelijk ook. Daardoor verdween het idee van een fietshelm al snel naar de achtergrond. Maar na verloop van tijd kwam daar, heel langzaam maar zeker, verandering in. De aanleiding was geen tv-spotje van de Fietsersbond, geen advies van een vermaarde hersenchirurg en ook geen tip van een populaire vlogger, maar simpelweg ons eigen gezonde verstand.

We spraken erover, hielden het tegen het licht en dachten er goed over na. Uiteindelijk viel het besluit: we zouden fietshelmen kopen bij de fietsenmaker bij ons in de buurt. Veiligheid gaat bij ons immers boven alles.

Toen we dit aan onze vrienden vertelden, keken ze ons enigszins vreemd aan. Even leek het alsof ze dachten dat we een grap maakten. Maar nee, dit was de realiteit.

Een dag later stonden we in de fietsenwinkel om onze beschermende hoofddeksels aan te schaffen. De verkoper liet ons verschillende modellen zien en lette daarbij goed op de pasvorm. Ik had mijn keuze vrij snel gemaakt, maar mijn vriendin nam er wat meer tijd voor. Dat lag niet aan de pasvorm, maar aan het feit dat de fietshelm er ook een beetje modieus uit moest zien — iets met kleur en uitstraling.

Uiteindelijk koos ze voor een zachtroze fietshelm, waardoor ik ineens een heel andere Annemarie voor me zag staan. Nadat ik een paar keer met mijn ogen had geknipperd, keek ze me verbaasd aan.
“Hallo John, ik ben het hoor,” zei ze, terwijl ze een lach niet kon onderdrukken. Dat lukte mij vervolgens ook niet meer.

Na het afrekenen fietsten we met een tevreden gevoel naar huis, mét de helm op het hoofd. We voelden ons net dat beetje veiliger in het verkeer — en dat is toch wel het een en ander waard.

Met andere woorden: mensen die tijdens het fietsen een fietshelm dragen zijn niet dom, maar juist slim. Ze kijken verder dan hun neus lang is en weten dat een ongeluk vaak in een klein hoekje schuilt.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen