Een beetje harder, een beetje langzamer

 

Dat mensen in de VS een heel andere werkcultuur hebben dan wij in Nederland, is al jaren bekend. In de Verenigde Staten werken veel mensen zich het schompes voor een maandloon dat een stuk lager ligt dan bij ons. Maar geeft dat hen het recht om te klagen over Nederlanders die in de VS werkzaam zijn?
Men zou kunnen zeggen van wel. Veel Amerikanen hebben immers twee of meer banen om de maandelijkse vaste lasten te kunnen betalen. Nederlanders die in de VS werken, hebben daarentegen vaak de gewoonte om precies om 17.00 uur uit te klokken, terwijl hun Amerikaanse collega’s dan nog volop aan het werk zijn. Ook reageren Nederlanders in het weekend meestal niet op mailtjes van hun manager. Dat schuurt, zeker bij Amerikanen die de negen-tot-vijfmentaliteit nauwelijks kunnen waarderen.
Zo ontstaat er een kloof die naar mijn mening eenvoudig te dichten is. Want ook in de VS geldt dat samenwerken een kwestie is van geven en nemen. Het lijkt me daarom wenselijk dat Nederlanders die daar werken zich iets meer bewegen in de richting van hun Amerikaanse collega’s. Tegelijkertijd zouden die Amerikaanse collega’s ook een stap in de richting van de Nederlanders kunnen zetten. Alleen zo kun je werkelijk naar elkaar toe groeien.
Van beide kanten zou een kleine verandering in de werkcultuur al een groot verschil kunnen maken. Gewoon door elkaar iets meer tegemoet te komen — zonder mitsen en maren, maar mét collegialiteit.
Met andere woorden: aan de ene kant een beetje harder lopen, aan de andere kant een beetje langzamer. Door naar elkaar toe te bewegen ontstaat meer synchronisatie, waardoor problemen op de werkvloer kunnen worden voorkomen.
Zal dat makkelijk zijn? Misschien. Misschien ook niet, want een werkcultuur verander je niet van de ene op de andere dag. Maar dat het moet gebeuren, lijkt mij wenselijk.
Copyright, John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen