Dry January: een kans die ik 21 jaar geleden niet had

 

Het nieuwe jaar is aangebroken, en daarmee vliegen de goede voornemens ons weer om de oren. De meeste daarvan hebben te maken met stoppen met roken, minder drinken en meer bewegen. Aan de eerste en de derde doe ik niet mee, maar aan de tweede heb ik inmiddels bijna 21 jaar geleden al met succes gehoor gegeven.

Goede voornemens hebben is op zichzelf prima. Beginnen is meestal ook niet zo moeilijk. Het echte probleem zit vaak in het volhouden, omdat je op een gegeven moment in een fase belandt waarin je je afvraagt of het allemaal wel nut heeft.

Voordat ik, nu bijna 21 jaar geleden, stopte met het drinken van alcoholhoudende drank, was ik een stevige drinker. Dagelijks sloeg ik minstens zes halve liters bier achterover. Dat ik daar op den duur de nadelige gevolgen van begon te ondervinden, mag dan ook geen wonder heten.

Op een gegeven moment had ik er genoeg van. Ik pakte de koe bij de hoorns en besloot van de ene op de andere dag radicaal te stoppen met alcohol. In het begin was dat wennen. Ik keek ineens met andere ogen naar de wereld, wat soms zelfs wat onwennig en vreemd aanvoelde.

Naarmate de tijd vorderde voelde ik me echter steeds sterker. Daardoor begon ik ook steeds meer het nut van mijn beslissing in te zien. Dat motiveerde mij om door te zetten, want ik had een doel dat ik koste wat kost wilde bereiken. Een goede kennis waarschuwde mij destijds dat ik rekening moest houden met een mogelijke terugval, iets waar ik me dan ook zeer bewust van bleef.

Op zwakkere momenten heb ik weleens gedacht dat één pilsje misschien wel weer zou kunnen. Maar ik deed het niet. Ik leidde mezelf af, ging iets doen, en merkte dat het verlangen steeds verder naar de achtergrond verdween, om uiteindelijk volledig uit mijn leven te verdwijnen.

Mijn volharding om te stoppen met alcohol heeft ervoor gezorgd dat ik veel beter in het leven ben komen te staan. Nu, bijna 21 jaar later, kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik blij ben dat ik destijds ben gestopt. Het heeft mijn leven niet alleen gezonder gemaakt, maar ook verrijkt op een manier die zijn weerga niet kent.

Zoals ik aan het begin van deze column al schreef: goede voornemens zijn waardevol, maar ze vragen inzet. Je moet er voor de volle honderd procent achter staan. Lukt dat, dan bereik je een mijlpaal die de rest van je leven van grote waarde kan blijken te zijn.

Dry January kan daarin een prachtig startpunt zijn. Dus zou ik willen zeggen: pak die kans. Het zou zomaar een beslissing kunnen zijn die je leven in de meest positieve zin verandert.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen