Doe mij maar iets

 

Ik ben niet zo op de hoogte van de meest moderne fenomenen, waardoor de term raw dogging me tot voor een paar dagen geleden compleet vreemd was. Toch deed ik het ongemerkt, niet elke dag, maar regelmatig. Maar wat is dat eigenlijk, dat raw dogging?

Laat me het even uitleggen. Raw dogging is het ondergaan van de tijd zonder enige vorm van afleiding. Het is dus gewoon niks doen, geen telefoon, geen film kijken, niet werken op de computer, niet naar muziek luisteren, zelfs niet voor je uitstaren of je vervelen, want je vervelen is ook een bezigheid.

Je bent met raw dogging dus letterlijk met helemaal niks bezig. Dat is niks voor mij, want ik moet met iets bezig zijn, daar ik anders knettergek zou worden.

Mijn vriendin is er echter een ware ster in. Zij kan oneindig bij het raam zitten zonder ook maar iets te doen. Zij vindt dat prima waardoor ik me afvraag hoe ze dat in vredesnaam volhoudt. Ik heb het ook geprobeerd, maar na een paar minuten begonnen mijn benen redelijk onrustig te worden waardoor ik maar weer wat ging doen.

Wat het precies was wat ik ging doen weet ik nu niet meer, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat het niet belangrijk was. Maar ik was in ieder geval met iets bezig, waardoor ik een prettiger gevoel in me kreeg.

Ook mijn buren doen met enige regelmaat aan raw dogging, ze zitten in hun woonkamer dan maar te zitten zonder een woord te zeggen. Lekker gezellig als je dat met z’n tweeën doet denk ik dan.

Nee, raw dogging is niks voor mij waardoor ik er ook de waarde er niet van zie. Geef mij maar een dag waarin ik in ieder geval iets kan doen, schrijven, tekenen, vrijwilligerswerk uitvoeren, maakt niet uit wat het is, als ik maar iets te doen heb.

Soms hoor ik iemand zeggen dat raw dogging goed voor je is, maar ik denk dan precies het tegenovergestelde. Op dagelijkse basis iets doen, dát is goed voor je, want door niets doen stomp je af, raak je verstoft in je eigen niets doen, en raak je de realiteit stukje bij beetje kwijt.

Om heel kort samen te vatten: raw dogging kan me gestolen worden, want het ontplooien van iets wat ook maar een beetje op activiteit lijkt is voor mij een manier van leven. Dat is iets wat ik me niet af laat nemen, niet door mensen, en zeker niet door een fenomeen die in mijn ogen geen fenomeen, maar een iets van voorbijgaande aard is.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen