Butsen en bulten: je krijgt ze niet voor niets

 

Iedereen loopt ze in het leven op: de bekende butsen en bulten. De één gaat er verstandig mee om, terwijl de ander niet weet wat hij of zij ermee aan moet, waardoor er een wirwar van situaties ontstaat.

Ik heb in mijn leven vele fouten gemaakt; daar draai ik niet omheen. De butsen en bulten stonden geregeld op mijn levensweg en zaten mij danig in de weg. Ik ging ze niet uit de weg, maar ik zette ze ook niet aan de kant, waardoor ik in een soort niemandsland belandde.

Dat had tot gevolg dat ik het contact met mezelf stukje bij beetje verloor. Het leek alsof ik stuurloos was geraakt, ver van de kade. Met andere woorden: ik modderde maar wat aan, zonder echt te beseffen wat die butsen en bulten mij wilden vertellen.

Ik zag de waarde ervan niet in — of beter gezegd: ik wílde die waarde niet inzien. Dat bleek een grote blunder, maar een waar ik door de jaren heen mee heb leren leven.

Kijk, iedereen begaat weleens een blunder. Dat is geen schande, want je leert ervan. Maar als je de waarde van de butsen en bulten die je in je leven oploopt niet weet te erkennen, kun je ze ook geen plek geven. Dat is een les die ik uiteindelijk wél heb geleerd, waardoor ik er nu de waarde van kan inzien.

Om die reden ga ik mijn butsen en bulten tegenwoordig op mijn eigen manier te lijf. Ze hebben mij duidelijk gemaakt dat ik in mijn leven veel heb meegemaakt — ervaringen die een plek verdienen.

Samengevat: butsen en bulten zijn er niet voor niets. We moeten ze niet negeren, maar omarmen. De meeste mensen zijn daar goed in, maar er zijn er ook die daar minder bedreven in zijn. En laat ik nu eerlijk bekennen dat ik lange tijd tot die laatste categorie behoorde.

Copyright © John Kukken, 2026. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen