Balans gezocht, patat gevonden

 

Er zijn mensen die zeggen dat Quinoa en shakes gezond voor je zijn. En er zijn mensen die die nieuwerwetse fratsen juist helemaal niet zien zitten.
We leven in een tijd waarin de ene trend de andere razendsnel opvolgt, waardoor sommige mensen het tempo niet meer bij kunnen benen. Reken mij gerust tot die laatste groep, want ik ben een krasse knar die alles in zijn eigen, redelijk langzame tempo doet.
Daarmee wil ik zeggen dat ik niet bepaald onder de indruk ben van trends die komen, heel soms blijven, maar meestal in sneltreinvaart ook weer verdwijnen.
Een tijdje geleden zei een vrouw tegen mij dat ik nodig aan een yogales toe was. Dat had volgens haar iets te maken met het vinden van balans in mijn leven. Ik keek haar zwijgend aan, liet haar rustig uitpraten en dacht ondertussen dat zij met haar hoofd op een andere planeet bivakkeerde.
Ze sprak ook over Quinoa en shakes en hoe die haar leven hadden veranderd en naar een ander niveau hadden getild. Ik kon een innerlijke lach niet onderdrukken, want wat hebben Quinoa en shakes in vredesnaam met yogalessen te maken? Volgens mij helemaal niets.
Op een gegeven moment dacht ik dat ze zou stoppen met praten, zodat ik ook eens wat kon zeggen. Maar nee, ze bleef praten. Toen bekroop mij het gevoel dat niet ik, maar juist zij toe was aan het vinden van balans in haar leven — die leek mij namelijk nogal te ontbreken.
Tijdens dit behoorlijk eenzijdige gesprek trok ze bovendien vreemde gezichten, waardoor ik haar onwillekeurig vergeleek met Eucalipta, de heks uit Paulus de boskabouter.
Om een lang verhaal lekker kort te maken: ze raadde me yogalessen aan en probeerde me Quinoa en shakes aan te smeren. Van Quinoa wil ik niets weten, en de enige shake die ik weleens naar binnen werk is een lekkere vette milkshake met aardbeiensmaak. Niet goed voor mijn toch al niet al te slanke lijn, maar het is wat het is.
Met andere woorden: geef mij maar een lekkere vette hap, een patatje oorlog en een milkshake. Geef de Quinoa en shakes maar aan Fikkie, die ze naar alle waarschijnlijkheid ook niet lust. En wat die yogalessen betreft: zet ze maar bij het grofvuil. Dan heeft een vuilnisman of -vrouw er misschien nog plezier van.
Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen