112 bellen is óók ingrijpen

 

In Zwartewaterland zijn agenten en boa’s met een experiment begonnen. Tijdens het experiment moet blijken hoe alert de Zwartewaterlanders zijn. Maar hoe alert zijn wij eigenlijk?

Vele Nederlanders zeggen dat ze fysiek zullen ingrijpen als ze zien dat er een poging tot autodiefstal wordt gedaan, maar ik vraag me af of dat wel klopt. Het lijkt me namelijk onwaarschijnlijk dat we dat zullen doen, daar we immers niet weten of de vermeende autodief bewapend is of niet. Het lijkt me eerder dat de meeste Nederlanders een afwachtende houding aan zullen nemen omdat ze zichzelf niet in gevaar willen brengen.

Ik ben er heel eerlijk in als ik zeg dat ik in zo’n situatie geen held ben. Ik ga de autodief zeker niet proberen tegen te houden, maar ik ga wel contact opnemen met 112. Dat is immers een stuk veiliger. Maar het is daarnaast volgens mij ook een vorm van alertheid daar je er immers op attendeert dat er ergens naar alle waarschijnlijkheid een poging tot autodiefstal wordt gedaan.

Hieruit blijkt dat ik mijn eigen veiligheid boven alles stel. Dat is geen teken van zwakte, het is juist een teken van logisch nadenken, want ik wil geen narigheid, maar ik wil wél dat een autodiefstal voorkomen wordt.

Als je in zo’n geval contact opneemt met 112 is het belangrijk dat je een goed signalement van de vermeende dader doorgeeft, daar de politie weinig kan met ‘een man gekleed in een zwart jack met een capuchon’. Let op de details die een signalement bijzonder kunnen maken: bijzondere schoenen, een opvallende tatoeage, een opvallende tas. Dat soort informatie helpt de politie verder.

Dat zijn de details waar ik aandacht voor heb, want het zijn de elementen die een doorbraak tot gevolg kunnen hebben.

Hoe alert zijn wij eigenlijk? Op die vraag kan men verschillende antwoorden geven. We letten op, dat is iets wat redelijk zeker is. Maar ingrijpen doen we meestal alleen door 112 te bellen. En zo hoort het ook te zijn, want het mag niet zo zijn dat we ons in gevaar brengen door fysiek in te grijpen. Aan de andere kant is er ook een kleine groep mensen die wél fysiek ingrijpen door een vermeende autodief staande te houden, maar dan wel met alle risico’s van dien. Kennelijk is het hen dat waard om het eigendom van een ander te beschermen.

Het experiment in Zwartewaterland zal moeten aantonen hoever we willen gaan om het eigendom van een ander te beschermen. Wat dat betreft vind ik het een goed initiatief die hopelijk in andere delen van ons land voort zal worden gezet, want diefstal moet te aller tijde worden voorkomen door gewoon even 112 te bellen.

Copyright, John Kukken, 2026, alle rechten voorbehouden.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen