Zelfs een Headbanger Ontkomt niet aan ABBA

 

Geloof het of niet, maar er was een tijd dat ik helemaal niets van de muziek van ABBA wilde weten. Ik was meer bezig met bands als Iron Maiden, Motörhead, Kiss en AC/DC, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat ik in de jaren zeventig al een echte headbanger was.

Mijn zus was in diezelfde jaren juist een groot fan van ABBA. Ze draaide hun platen bijna letterlijk grijs, werd er vrolijk van en probeerde mij — zonder succes — ermee aan te steken. Ik wilde de donderende stemmen horen van Bruce Dickinson, Lemmy Kilmister, Gene Simmons en Bon Scott.

Ik kreeg vaak te horen dat ik in mijn eigen wereldje leefde, en dat klopte ook wel, want het was een wereld die mij uitstekend beviel. Toch ontkwam ik niet aan de muziek van ABBA. Ik hoorde die dagelijks op de radio en probeerde dan maar iets anders te gaan doen om het niet te hoeven aanhoren.

Dat werkte natuurlijk voor geen meter, want de muziek van ABBA was overal: in de woonkamer, op straat, in de auto en zeker in de discotheken. Ik vond het niets en probeerde mij er steeds verder voor af te sluiten — uiteraard zonder succes.

Maar nu ik er jaren later op terugkijk, moet ik toegeven dat de wijsheid met de jaren is gekomen. Tot mijn eigen niet geringe verbazing begon ik mij steeds meer voor de muziek van ABBA te interesseren.

Het begon allemaal met het lied Fernando, waar ik heel stiekem graag naar luisterde. Ik hoorde een pakkend nummer dat mij raakte, en langzaam drong het besef tot mij door dat er meer muziekgenres bestaan dan alleen hardrock.

Dat ene lied bleek voor mij een ware openbaring. Inmiddels is de muziek van ABBA voor mij een dagelijkse must geworden, iets wat ik voor geen goud meer zou willen missen.

Is de muziek van ABBA voor mij nu een tijdloos monument in deze tijd? Ja, eigenlijk wel. Het geeft mij een goed gevoel. Mijn zus kijkt mij tegenwoordig soms wat vreemd aan — was ik niet die keiharde headbanger?

Die ben ik nog steeds. Ik luister en kijk nog altijd dagelijks naar bands als Kiss, Motörhead, AC/DC, Slayer, Slipknot, Metallica, Arch Enemy en Iron Maiden. Maar nu wel met een ander besef: dat er veel meer is tussen hemel en aarde, in de vorm van muziek.
En juist dat besef — mede dankzij ABBA — geeft mij een gevoel dat ik nauwelijks kan beschrijven.

Copyright © John Kukken, 2025. Alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen