Wanneer liefde belangrijker is dan leeftijd

 

Er zijn mensen die er moeite mee hebben wanneer anderen een relatie hebben met iemand die ouder of jonger is. Persoonlijk heb ik daar geen enkel probleem mee, omdat het om liefde gaat en niet om het leeftijdsverschil.

Mijn vriendin en ik zijn vrijwel even oud. Annemarie is een halfjaar jonger dan ik. Toch zouden we er geen moeite mee hebben gehad als een van ons bijvoorbeeld tien jaar ouder of jonger was geweest. Want wat zijn tien jaar nu eigenlijk? Het zijn jaren — iets meer of minder levenservaring, meer niet.

We kennen een stel waarbij de man vijftien jaar jonger is dan de vrouw. Lekker belangrijk. Ze passen gewoon goed bij elkaar, en dát is waar het om draait. Zij is aantrekkelijk, hij iets minder, maar samen vullen ze elkaar aan op een manier die voor hen werkt. Is dat uniek? Nee, natuurlijk niet. Elkaar aanvullen is voldoende; uniek hoeft het niet te zijn.

Leeftijdsverschil is naar mijn mening niet meer dan een woord dat weinig zegt over een relatie. Het is een term die vaak wordt gebruikt door omstanders die een relatie om die reden niet zien zitten, maar dat liever niet rechtstreeks durven te zeggen.

Vind ik dat laf? Laat ik het zo formuleren: het laat mij volledig koud. De liefde kruipt immers waar zij niet gaan kan.

Sommige mensen zeggen tegen mij dat dit wel een erg makkelijke stelling is. Maar feit blijft dat liefde zich niet laat tegenhouden door een leeftijdsverschil. Ze slaat toe wanneer het moment daar is, tussen twee mensen die gevoelens voor elkaar hebben. Met de beste wil van de wereld is daar geen speld tussen te krijgen.

Kortom: de liefde kijkt niet naar leeftijden, maar naar gevoelens. En juist daarom kijken mijn vriendin en ik naar wat echt telt — want gevoelens verslaan elk leeftijdsverschil, hoe groot of klein dat soms ook mag zijn.

Copyright © John Kukken, 2025 – alle rechten voorbehouden.



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen