Waarom ik Zomergasten voor geen seconde ga missen

 

De bezuinigingen die in 2027 door de publieke omroepen moeten zijn doorgevoerd hakken er behoorlijk in waardoor er hoe dan ook programma’s zullen sneuvelen. Vandaag werd bekend dat het programma Zomergasten een van die programma’s is. Hoe kijk ik daar naar, vind ik het jammer dat het programma gaat verdwijnen, of vind ik het juist prima?

Ik ben een fanatieke tv-kijker, ik ga er echt voor zitten om te genieten van de programma’s die de Nederlandse tv-zenders te bieden hebben. Om er maar eens even een paar te noemen, het journaal van de NOS, RTL Boulevard, EditieNL, Eva, Carrie op Vrijdag, Even tot Hier en Pauw & de Wit zijn de programma’s waar ik steevast naar kijk.

Maar met het programma Zomergasten heb ik wel een probleem, niet omdat het door de VPRO op het tv-scherm wordt gezet, maar omdat het programma drie uur duurt en per aflevering maar één gast heeft.

Kijk, ik heb er gewoon geen zin in om drie uur lang naar een programma te kijken die mij drie uur lang als het ware op de pijnbank legt. Ik ken iemand die geen aflevering van het programma mist, waardoor het wel duidelijk mag zijn dat hij er een grote fan van is, maar voor mij hoeft het niet.

In de drie uur die het programma in beslag neemt kijken mijn vriendin en ik lekker naar de programma’s die je op YouTube en HBO Max kunt zien, waardoor we Zomergasten dan ook als kiespijn kunnen missen.

Daarnaast is het ook zo dat ik op bijna dagelijkse basis de columns in het AD lees. Een van de vaste columnisten van het AD is niemand minder dan Özcan Akyol, een columnist die ik zeer waardeer. Ook hij was een keer te gast bij Zomergasten. Door zijn aanwezigheid dacht ik dat het programma voor de verandering een keer leuk zou worden, maar naar mate de tijd verstreek, werden mijn oogleden steeds zwaarder en kreeg ik steeds meer het verlangen om de afstandsbediening van mijn tv ter hand te nemen omdat ik ernaar verlangde om de app van HBO Max te openen.

Na kort overleg met mijn vriendin deed ik dat ook, waarna we naar een aflevering van de serie The Murdertapes keken, om daarna nog even een film mee te pakken.

Kortom: ik vind het programma Zomergasten, een programma dat inmiddels 36 jaar op tv te zien is, niet het programma waar ik warm van wordt, waardoor ik het dus meer dan prima vind dat het programma van het beeldscherm gaat verdwijnen. Dat is jammer voor de vele liefhebbers ervan, maar het is niet anders.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen