Met sleutels in de hand

 

Er zijn mensen die zich presenteren zoals ze zijn: ongedwongen, vriendelijk en bevrijd van vooroordelen. Maar er zijn ook mensen die zich gedragen op een manier die werkelijk niet door de beugel kan.

Een paar dagen geleden liep ik met Jacky naar winkelcentrum Deppenbroek om een paar kleine boodschappen te doen. De schemering had net zijn intrede gedaan en het was rustig op straat. Een paar bekenden stonden met elkaar te praten, dus ik sloot me even bij hen aan. We begroetten elkaar vriendelijk en al snel werd duidelijk waar het gesprek over ging: voetbal. Uitgerekend de sport waar ik totaal geen verstand van heb.

Ze vertelden me dat FC Twente op dit moment niet veel meer is dan een middenmoter in de Eredivisie. Ik besloot dat het in dit geval het verstandigst was om vooral ja en amen te knikken. Maar plotseling bracht één van hen het gesprek naar een totaal ander niveau: betasting en intimidatie. Altijd een lastig, maar vooral verwerpelijk onderwerp.

De vrouw gooide het onderwerp ogenschijnlijk achteloos in het gesprek. De man die bij haar was en ik keken elkaar even verbouwereerd aan. Dit hadden we niet zien aankomen. Er viel een stilte, een stilte die als een mes door de avond sneed, want betasting en intimidatie zijn geen kleinigheden.

De man vroeg haar of ze aangifte had gedaan. Het antwoord was ontkennend. Ze vertelde dat ze er banger dan ooit door was geworden. Dat verklaarde ook waarom ze ’s avonds op straat vaak haar telefoon tegen haar oor hield: het gaf haar een gevoel van veiligheid.

Maar het is slechts schijnveiligheid, en dat maakte ik haar ook duidelijk. Ze was het met me eens, maar zei er direct achteraan:
“Wat moet ik dan doen? Moet ik me in mijn huis verstoppen? Dat ga ik echt niet doen. Als ik de straat op moet, dan ga ik.”

Daar kon ik haar geen ongelijk in geven. Er zijn zoveel vrouwen die slachtoffer zijn van betasting en intimidatie. Zij verstoppen zich ook niet in hun huis, maar gaan ondanks alles tóch de straat op — soms met een telefoon of sleutels in de aanslag, klaar om zich te verdedigen als dat nodig is.

Het gesprek zette me aan het denken. Waarom worden vrouwen lastiggevallen door mensen die klaarblijkelijk niet kunnen laten om hen te betasten of te intimideren? Is het een drang naar macht, of juist angst voor afwijzing? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat je als man altijd met respect met een vrouw om hoort te gaan. Dat staat voor mij als een paal boven water.

Later die avond vertelde ik het voorval aan mijn vriendin. Zij liet me weten dat zij ook heeft meegemaakt dat ze ongevraagd betast werd door een man. Dat heeft diepe sporen nagelaten. In tegenstelling tot de vrouw die ik eerder die avond sprak, heeft zij wél aangifte gedaan, omdat ze zich aangetast voelde in haar lichamelijke integriteit.

Of de man ooit ter verantwoording is geroepen, weet ze niet. Waarschijnlijk zal ze dat ook nooit weten. Wat ze wel weet, is dat het haar heeft veranderd op een manier die zijn weerga niet kent.

Ik ben daardoor met andere ogen naar haar gaan kijken: met nóg meer respect en nóg meer liefde dan ooit tevoren. Juist omdat ze zich aan mij laat zien zoals ze is — puur en eerlijk.

Copyright © John Kukken, 2025 – alle rechten voorbehouden