Een handtas van 2,45 miljoen? Doe alsjeblieft normaal...

 

Er zijn dingen waar mensen veel geld voor betalen. Maar om nou 2,45 miljoen euro voor een handtas te gaan betalen gaat velen onder ons, waaronder mij, écht veel te ver.

Je kunt ze onder meer bij een goede schoenmaker kopen, een mooie handtas van goede kwaliteit. Denk daarbij niet aan een handtas van het merk Louis Vuitton, want daar betaal je je bijna letterlijk scheel voor, denk eerder aan een handtas die merkloos is.

Maar er zijn natuurlijk sterke uitzonderingen. Een van die uitzonderingen is het merk Hermès. Een paar maanden geleden werd een handtas van dat merk nog voor het gigantische bedrag van 8,6 miljoen euro verkocht. Dat is zes keer hoger dan de geschatte verwachting.

Let wel, we hebben het over een gewone handtas hè. U weet wel, zo’n handig ding waarmee we dames weleens zien lopen. Toen ik het bedrag las stond ik even met mijn ogen te knipperen, want ik zag een handtas die naar mijn zeer bescheiden mening helemaal niet bijzonder was.

Nou ben ik er heel eerlijk in dat ik als man zijnde totaal geen verstand van handtassen heb. Sterker nog, ik heb er totaal geen interesse voor. Maar ik zag de betreffende Hermès-handtas en het bedrag dat ervoor betaald is, waardoor het in mijn gedachten opkwam dat mijn vriendin een vergelijkbare handtas bij de schoenmaker koopt voor een prijs die veel lager is.

Maar waarom is de betreffende handtas dan zo verschrikkelijk duur? Dat komt door twee factoren. Factor één: de handtas is van het merk Hermès. Dat merk is een van de duurste merken in het segment van de handtassen. Factor twee: de betreffende handtas is ooit door Hermès cadeau gegeven aan de bekende Britse actrice Jane Birkin, waardoor de handtas de benaming Birkin-handtas kreeg.

Oké, de handtas is voorzien van handgeschreven inscripties van de Britse actrice die ooit in de jaren 70 een liedje zong met de Franse zanger Serge Gainsbourg, maar verder is er geen franje op de handtas te zien, en tóch is er iemand geweest die er héél diep voor in de buidel heeft getast.

Slotsom: ik heb de foto van de handtas gezien, zag er niks bijzonders aan, liet de foto aan mijn vriendin zien, waardoor ze tot de conclusie kwam dat ze heel tevreden over haar merkloze handtas is. Daarnaast kwam ze tot de conclusie dat haar veel goedkopere handtas waarschijnlijk ook een veel betere kwaliteit heeft, en dat vond ik als niet-kenner in deze kwestie dan weer leuk om te horen.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen