De Verenigde Staten: het land van de ongekende onmogelijkheden

 

Dat Nederland een zeer beschamend slavernijverleden heeft is al heel lang duidelijk. Het verlangen en de drang om openlijk excuses voor het slavernijverleden aan te bieden was daarom dan ook voelbaar en noodzakelijk. Vandaag is koning Willem-Alexander in Suriname dan ook een gesprek aangegaan met de nazaten van tot slaaf gemaakten en de inheemse bevolking van Suriname.

Maar Nederland is niet het enige land met een zeer beschamend slavernijverleden want vele landen maakten zich er schuldig aan. Dat geldt zeker ook voor de VS die in tegenstelling tot Nederland, tot op heden, nog steeds geen officiële excuses voor het slavernijverleden heeft aangeboden. Maar waarom niet?

Politieke verdeeldheid

In het Congres is er al decennia discussie over een formele verontschuldiging. Er zijn politici die het idee steunen, maar anderen zijn er bang voor dat het de VS op juridisch gebied zou verplichten tot herstelbetalingen.

Angst voor claims

Officiële nationale excuses zouden kunnen leiden tot eisen voor financiële compensatie. Dat alleen al maakt het onderwerp zeer gevoelig.

Symboliek versus actie

In de VS bestaat de grote bezorgdheid dat excuses zonder concrete maatregelen slechts een lege symbolische daad zou zijn.

Federale versus lokale initiatieven

Hoewel de federale overheid geen excuses heeft aangeboden, hebben sommige staten, steden en instellingen, wél stappen gezet. Bijvoorbeeld universiteiten zoals St. Louis University probeerden excuses aan te bieden, maar zelfs daar trokken nazaten zich terug omdat ze het te ‘performatief’ vonden.

Maar er zijn ook dingen wél gebeurd. Hieronder geeft ik aan om welke dingen het gaat.

Resoluties

Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden nam in 2008 een resolutie aan waarin slavernij en Jim Crow-wetten werden veroordeeld, maar dit was helaas géén officiële excuses.

Lokale excuses

Staten als Virginia en North Carolina hebben hun excuses aangeboden voor hun rol in de slavernij.

Instellingen

Universiteiten en kerken hebben hun betrokkenheid inmiddels erkend en soms excuses aangeboden, maar vaak stuiten deze op kritiek van de nazaten die veel meer dan alleen maar woorden willen.

Kern van het probleem

De VS worstelen met de balans tussen erkenning van historisch onrecht en angst voor de gevolgen van die erkenning. Voor heel veel nazaten voelt het uitblijven van excuses als een voortzetting van ontkenning en onrecht. Tegelijkertijd zien sommigen een excuses zonder herstelmaatregelen als onvoldoende.

Er zijn mensen die zeggen dat de VS het land van de ongekende mogelijkheden is, maar daar ben ik het niet mee eens. De VS is naar mijn mening het land van de ongekende onmogelijkheden daar het land nog steeds gebukt gaat onder zijn eigen slavernijverleden. Om die reden alleen al zou het land een voorbeeld aan Nederland moeten nemen door gewoon officiële excuses aan te bieden voor het slavernijverleden die in de VS nog heel tastbaar aanwezig is.

Met andere woorden: wie weigert excuses te maken, weigert de menselijkheid van de ander te erkennen. En dat is misschien wel de grootste belediging van allemaal.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden