De Regeltjes die ik Graag Buig

 

Het is wel duidelijk dat de mens zich aan bepaalde regels dient te houden, maar ik ben daar niet zo streng in. Ik houd me wel aan de meest gangbare regels, maar ik gun mezelf ook een beetje vrijheid, waardoor er regels zijn die ik een beetje aan mijn laars lap.

Net als de meeste mensen onder ons probeer ik me zo goed mogelijk aan de regels van het toelaatbare te houden, dat is niet altijd even gemakkelijk, maar het moet gewoon, dat staat als een paal boven water. Maar welke regels lap ik dan weleens een beetje aan mijn laars?

Nou, om er maar eens een te noemen, ik zet mijn fiets weleens neer op een plek waar dat eigenlijk niet mag. Er is geen mens die ernaar omkijkt, maar het mag op sommige plekken gewoon niet.

Naast een fiets ben ik ook in het trotse bezit van een auto. Als ik eens haast heb, en dat komt gelukkig niet vaak voor, parkeer ik in de haast mijn auto weleens een beetje verkeerd waardoor mijn auto in feite anderhalve parkeerplaats in beslag neemt. Dat is geen zonde, maar het mag eigenlijk niet.

Daar liggen mensen over het algemeen genomen ook niet wakker van, maar dat doen ze wel als je je auto in de haast op een invalidenparkeerplaats parkeert terwijl je duidelijk valide bent. Dat kan je op een stevige bekeuring komen te staan, waardoor ik me daar dan ook niet aan bezondig.

Nu is het zo dat Nederland ook wel een regeltjesland wordt genoemd. Die regels zijn er over het algemeen genomen niet voor niets, ze dienen ergens voor. Maar er zijn ook regels die volgens velen onder ons een beetje overbodig zijn. Het aanlijnen van de hond tijdens het uitlaten bijvoorbeeld.

Ik houd me daar strikt aan daar ook die regel een doel heeft, want de veiligheid van de medemens en dier dient altijd voorop te staan. Nee, buiten het neerzetten van mijn fiets op een plek waar het eigenlijk niet mag, en het foutparkeren van mijn auto, leef ik de regels over het algemeen genomen redelijk keurig na. Het zijn dan ook de kleine regeltjes die ik weleens een beetje aan mijn laars lap, bijvoorbeeld de huisregels die mijn vriendin en ik samen hebben opgesteld.

Ik ben over het algemeen genomen tegen het vloeken, maar als me écht eens een keer iets tegenzit dan ontsnapt er weleens een kleine vloek uit mijn mond. Mijn vriendin kijkt daar niet van op, want ook zij weet heus wel dat ze daar niets achter moet zoeken.

Een ander regeltje dat ik weleens aan mijn laars lap heeft te maken met het draaien van een wasje. Bij ons is de maandag over het algemeen genomen de wasdag. Maar als ik er een keer geen zin in heb om een wasje te draaien, wordt de dinsdag opeens de wasdag omdat ik er dan wél zin in heb.

Kort samengevat: regels zijn er om nageleefd te worden, maar de kleine regeltjes zijn er om zo nu en dan verschoven te worden. Daar ergert niemand zich aan, én het geeft een bepaalde vorm van vrijheid.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden