De Kunst van het Zoekend Schrijven

 

Gisteren werd bekendgemaakt dat Anja Meulenbelt de P. C. Hoofd-prijs 2026 gaat krijgen. Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik niet met haar werk bekend ben, maar dat ik nu wel een beetje meer aandacht voor haar schrijverskunst heb.

Ze gaf gisteren zelf in een interview aan dat ze altijd zoekende naar woorden is, waardoor het voor haar niet altijd even makkelijk is om de juiste woorden te vinden. Dat herken ik als geen ander. Ik schrijf per dag minstens twee columns waardoor het ook voor mij soms niet makkelijk is om de juiste woorden te vinden.

Wat doe ik dan als ik de juiste woorden niet kan vinden? Ik ga niet gestrest raken, ik ga me er niet over opwinden over het feit dat ik de juiste woorden niet kan vinden. Nee, ik ga er juist dan heel diep over nadenken om de juiste woorden te vinden waarna ik ze netjes op een rijtje schrijf.

Die woorden moeten namelijk de kern van een column raken daar ze het een en ander aan de lezers duidelijk moeten maken, zonder te overdrijven, maar met een zeggingskracht die zacht, doch ook doordringend, moet zijn.

Naar verluidt heeft Anja Meulenbelt verbaasd gereageerd op het feit dat ze de P. C. Hoofd-prijs 2026 toegekend gaat krijgen. Ze is namelijk van mening dat ze veel te controversieel voor deze prijs is. Maar wat is controversieel in het schrijverschap? Nou, het betekent dat je iets schrijft waar mensen het niet mee eens zijn. Dat kom ik in de reacties op mijn columns bijna elke dag tegen. Wat dat betreft kun je dus zeggen dat het controversieel zijn een deel van de schrijfkunst is.

Daar is naar mijn mening helemaal niets mis mee, want je geeft daardoor mensen de ruimte om een discussie met je aan te gaan. Dat is belangrijk, niet alleen voor de mensen in kwestie, maar ook voor de persoon die zich, net als ik, in het schrijversvak begeeft.

Ben ik net als Anja Meulenbelt altijd een controversiële schrijver, en ben ik altijd zoekend naar woorden? Niet altijd, maar wel redelijk vaak. Wat hebben Anja en ik met elkaar gemeen? Anja en ik zijn meestal zoekend naar woorden. Dat is naar mijn mening een feest voor de hersenen, want ze worden daardoor aangespoord om een beetje beter hun best te doen om de juiste woorden te vinden, en dat geeft ons dan weer een heel fijn gevoel van binnen.

Nou zijn er mensen die weleens aan mij zeggen dat ik wat minder zoekend naar woorden moet zijn. Ik hoor ze dan aan, laat dat wat ze aan me zeggen op me inwerken, kijk ze dan aan en zeg: ‘lekker puh, blijf het toch doen’.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen