We zijn op de wereld om elkaar te helpen

 

Soms heeft het voeren van een klein gesprekje prettige gevolgen die je letterlijk een beter zicht kunnen geven. Dat ondervond ik toen ik een paar maanden geleden een kort gesprek met een van mijn buren aanging.

Een paar maanden geleden liepen Jacky en ik door de gang van het appartementencomplex waarin mijn vriendin en ik sinds enige tijd wonen. Bij de achteringang van het appartementencomplex stond een van mijn buren een beetje aan zijn fiets te frummelen. Ik begroette hem vriendelijk terwijl Jacky vrolijk haar voorpootjes op een van zijn scheenbenen deed belanden. Hij groette vriendelijk terug waarna ik mijn weg voort wilde zetten, want Jacky moest hoe dan ook uit worden gelaten.

De buur hield op dat moment op met het frummelen aan zijn fiets en vroeg aan mij of hij mij iets mocht vragen. Ik maakte toen aan hem duidelijk dat hij mij uiteraard iets mocht vragen, waardoor ik me afvroeg waarover de vraag zou gaan.

Terwijl ik dat aan hem duidelijk maakte haalde hij een pakje sigaretten uit de binnenzak van zijn jas, haalde er een sigaret uit en bood mij er ook een aan. Ik accepteerde de aangeboden sigaret, niet mijn merk trouwens, en hoorde zijn vraag aan.

,,Mijn vriend en ik willen graag een hek om onze tuin laten plaatsen, maar we zitten een beetje met de conifeer die voor onze tuin en ook voor die van jou staat in de maag. Heb je er bezwaar tegen dat we de conifeer aan mootjes zagen zodat wij het hek kunnen laten plaatsen?” Ik keek mijn buurman aan en maakte aan hem duidelijk dat ik daar geen bezwaar tegen had daar ik van mening was dat de conifeer mij in het zicht alleen maar belemmerde, iets met geen zicht op mijn auto die op de parkeerplaats stond.

Hij keek me vergenoegd aan en liet aan me weten dat hij en zijn vriend er iets voor terug zouden doen. Ik maakte aan hem duidelijk dat dat niet hoefde, maar hij stond er met een zachte drang op, waardoor ik uiteindelijk zwichtte, waarna hij met een tevreden blik in zijn ogen weer doorging met het frummelen aan zijn fiets, en dan met name aan het achterlicht.

Die bleek niet meer te werken waardoor hij erachter probeerde te komen of hij er een nieuwe batterij in moest zetten. Dat bleek inderdaad het geval te zijn. ,,Nou heb ik een probleem, verdorie, ik heb geen batterij meer”, zei hij terwijl hij met zijn armen een hopeloos gebaar maakte. ,,Mag ik de batterij even zien?”, vroeg ik. Dat mocht. Ik bekeek de batterij waardoor ik constateerde dat ik er nog twee van hetzelfde soort in huis had liggen, en zei dat mijn buur er een van mij cadeau kon krijgen. ,,Oh, dat is een mooi gebaar, dankjewel John.”, zei mijn buur. Voordat ik de batterij ging halen vroeg ik aan mijn hem of hij even op Jacky wilde passen, waar hij volmondig ja op antwoordde.

Nadat ik met batterij en al terug was gekeerd werd die door mijn buur geïnstalleerd waardoor het achterlicht weer de kleur liet zien die het moest laten zien. We spraken daarna nog even kort met elkaar waarna ik doorging met het uitlaten van Jacky.

Een paar weken later werd de conifeer door mijn buren vakkundig aan mootjes gezaagd waardoor ik mijn auto weer op de parkeerplaats kon zien staan. Twee dagen daarna werd het hek om de tuin van mijn buren geplaatst, en kwam een van hen naar mij toe om het volgende aan mijn vriendin en mij mede te delen. ,,John, omdat jij ons een paar weken geleden de toestemming hebt gegeven om de conifeer aan mootjes te zagen, mogen jullie gebruikmaken van onze compostbak”, zei hij met een vriendelijke lach.

,,Oké, maar waar staat ie dan?”, vroeg ik. ,,Loop maar even mee, dan zal ik hem aan je laten zien”, zei de buur. Het bleek een grote compostbak te zijn die op dat moment in de rechterhoek van hun tuin opgesteld stond. Ik accepteerde hun aanbod dankbaar daar het mij op dat moment eens te meer duidelijk werd dat we op de wereld zijn om elkaar te helpen.

Mijn vriendin en ik hebben nog niet veel gebruik van de compostbak gemaakt, maar daar gaat in de toekomst zeker verandering in komen, u weet wel, in het jaargetijde waarin het gras weer begint te groeien en het onkruid weer om de hoek komt kijken. Met andere woorden: vanaf de lente.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden