Waarom AI nooit een Frans Bauer of Metallica wordt

 

Het is een gruwel waar we tegenwoordig helaas steeds vaker mee te maken krijgen, liedjes die door AI gegenereerd zijn. Ik heb daar de grootste moeite mee, want het getuigt van een ernstig tekort aan creativiteit, ziel, emotie en kunstzinnigheid.

Gisteravond hoorde ik er weer een, waardoor ik eens te meer hoorde dat het nogal eentonig klonk. Daarnaast klonk het naar mijn mening ook redelijk mechanisch en monotoon, waardoor de emotie maar niet uit de verf kwam.

Het zal zonder enige twijfel zo zijn dat er mensen zijn die de mening hebben dat liedjes die door AI gegenereerd zijn in de toekomst veel vaker in de hitlijsten komen te staan. Dat zal zonder enige twijfel het geval zijn, want de technologische ontwikkeling op dat gebied laat zich niet stoppen, maar technologie, hoe vindingrijk en vernieuwend ook, zal emoties nooit kunnen vervangen, daar het daarvoor te geknutseld klinkt.

Geef mij maar liedjes die nog echt iets te zeggen hebben, u weet wel, de liedjes die mensen nog echt weten te raken in de ziel. Geef mij maar de liedjes die recht voor z’n raap zijn, waardoor je gaat nadenken over het leven en de waardevolle betekenis ervan. En geef mij maar de liedjes die mensen nader tot elkaar brengen en verbroederen. Want daar draait het in de muziekindustrie gelukkig nog steeds om.

Het maakt dan niet uit of je, net als ik, een onvervalste metalhead bent, rauw en snoeihard, of als je graag naar de levensliedjes van Frans Bauer luistert, want muziek die door echte artiesten van vlees en bloed gemaakt is, verbroedert op een manier die AI nooit zal kunnen benaderen.

Om die reden alleen al ben ik er blij mee dat de platenmaatschappijen nu de strijd met AI aangaan waardoor echte artiesten de kans krijgen om ons van hun muziek te blijven voorzien.

Slotsom: AI is een zeer handige tool die ik elke dag gebruik voor allerlei dingen, maar wat de muziek en andere vormen van kunst betreft is het naar mijn mening veel beter dat AI zich daar niet mee gaat bemoeien, want het mist de emotie, de oprechtheid en de menselijke ziel die kunst maken tot wat het is en altijd zal blijven, kunst die je recht in het hart raakt.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen