Van Slayer naar gebed: een persoonlijke reis

 

In een tijd waarin steeds meer mensen ervoor lijken kiezen om niet meer naar de kerk te gaan, denk ik weleens na over mijn gelovige gevoelens, want ik ben gelovig maar niet kerkelijk.

Toen ik nog een kind was, was het heel gewoon dat er naar de kerk gegaan werd. Het grootste deel van mijn familie was daar vrij strikt in, waardoor het voor mij dan ook de gewoonste zaak van de wereld was. Hierdoor raakte ik steeds meer betrokken bij het katholieke geloof, waardoor ik het steeds meer begon te omarmen.

Maar naarmate ik ouder werd begon het allemaal toch wel te verwateren, want ik ontdekte de wereld om mij heen, waardoor ik interesse kreeg in andere zaken dan het geloof. Dit heeft er op den duur voor gezorgd dat ik helemaal niets meer met het geloof deed, ik genoot met volle teugen van het leven, ging uit, maakte plezier, en deed dingen die God verboden had. Op dat laatste ben ik niet trots, maar hey, het is gebeurd.

Daarnaast begon ik toentertijd ook steeds meer te luisteren naar Heavy Metalmuziek. Dit had dan ook weer tot gevolg dat ik in aanraking kwam met satanische Heavy Metalmuziek. Bands als Slayer en Morbid Angel voerden mij langs de donkerste krochten van het genre, waardoor ik er even bang voor was dat ik er bevangen door raakte, maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn.

Wat ik in die tijd geleerd heb is dat het katholieke geloof door mij dan wel op een lager niveau gezet was, maar nooit helemaal uit mij verdween, waardoor ik de kans kreeg om vooral naar de muziek van Slayer te blijven luisteren, zonder mijn religieuze wortels aan te tasten.

Dat is een uniek gegeven, want satanisme is sterk, je moet de kracht ervan niet onderschatten, want voor je het weet heeft het je te pakken, waardoor de weg terug vaak moeilijk, maar zeker niet onmogelijk is.

Hoe was mijn weg terug? Die was niet eenvoudig, zat vol verleidelijke uitdagingen, maar doordat mijn katholieke wortels sterker dan het satanisme waren, keerde het katholieke geloof in mij weer terug, waardoor ik sterker in het leven ging staan, zonder het plezier en al diens uitdagingen definitief aan de kant te zetten.

Het heeft echter wel tot gevolg gehad dat ik nu al jaren niet meer kerkelijk ben, maar dat zie ik niet als een zonde, want ik bid nu twee keer per dag, ik doe waar in zin in heb, geniet nog steeds van het leven, én luister nog steeds naar de muziek van Slayer daar ik de Heavy Metalmuziek van die band nu alleen nog maar als puur entertainment zie.

Met andere woorden: er is dus een weg terug, maar je moet er wel voor de volle honderd procent achter staan, je moet er moeite voor doen, blood, sweat and tears, om het zo maar eens te zeggen, maar dat is de moeite meer dan waard, ook al betekent dat dan soms, zoals mijn mijn geval, dat je dan niet meer kerkelijk bent.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden