Twintig jaar liefde, dankzij een beetje loslaten en een stamkroeg

 

Wat is er mis met een man die feministische denkbeelden heeft? Volgens bepaalde mannen heel veel. Ik ben een man die absoluut respect voor vrouwen heeft, maar ben ik daardoor ook een man met feministische denkbeelden? Ja.

Ik heb als man zijnde absoluut respect voor vrouwen, ik houd rekening met ze, ik denk waar het kan met ze mee, maar hey, ik ben een ook een man die graag met zijn vrienden omgaat en domme dingen met ze uitvoert, en mijn vriendin weet dat ook.

Is ze daar blij mee? Ach, laat ik het zo zeggen: ze laat me wat dat betreft een beetje aanmodderen, ze gunt me het plezier dat ik erin beleef, en doet vervolgens de dingen waar zij plezier in beleeft.

Maar waar beleeft zij dan plezier in? Ze gaat graag naar de sportschool, maar daar schreef ik eerder al over. Daarnaast doet ze ook graag vrijwilligerswerk waar ze veel voldoening in beleeft, daar ze graag onder de mensen komt.

Daar staat tegenover dat ze ook graag met mij naar onze stamkroeg gaat om daar gezamenlijk van de avond te genieten. Ik praat daarentegen ook graag met haar in de huiselijke kring over de dingen die mij als man bezighouden, iets met biljarten, een kaartje leggen, een gokje wagen, én naar mooie vrouwen kijken. Let wel, alleen kijken, want tja, ik ben nou eenmaal een man, niet aankomen.

Opdringerig ben ik dan niet, ik ben een afstandelijke genieter. Maar als ik zo nu en dan van een afstandje naar een mooie vrouw kijk, voel ik diep van binnen dat mijn vriendin dat liever niet ziet. Dat begrijp ik, maar ik begrijp ook dat mijn vriendin ook weleens naar een andere man kijkt, niet op een verleidelijke manier, maar op een losjes geïnteresseerde manier zonder van mijn zijde te wijken.

Met andere woorden: we geven elkaar op dat gebied de ruimte zonder bepaalde grenzen te overschrijden.

Het klinkt misschien gek, maar juist daardoor is onze band sterk, waardoor we er samen alle vertrouwen in hebben dat onze relatie nog lang zal duren.

Wat heeft dat met feministische denkbeelden te maken? Ach, ik weet het niet hoor, maar ik weet wel dat het belangrijk is dat je elkaar in een relatie de ruimte geeft, want als je dat doet verliest de relatie zijn kleur niet, wordt daardoor inniger, en houd je het lang met elkaar uit. Kijk daarvoor maar naar Annemarie en mij, want wij zijn al twintig jaar gelukkig met elkaar.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen