Tussen vertrouwen en waardigheid

 

Ik reken dagelijks mijn boodschappen bij een zelfscankassa af, en ja, dan komt het weleens voor dat er door een persoon die voor de supermarkt werkt een controle uit wordt gevoerd. Vind ik dat erg? Nee natuurlijk niet, want het aantal winkeldiefstallen neemt ook in de supermarkten toe, waardoor er hoe dan ook iets tegen gedaan moet worden.

Vandaag was het dan een keer niet zo dat de door mij ingekochte boodschappen bij de zelfscankassa van een supermarkt gecontroleerd werden, maar meestal is dat wel het geval. Ik vind dat over het algemeen genomen niet erg, want die controle moet er gewoon zijn. Als ik bepaalde artikelen elders heb gekocht zeg ik dat gewoon en laat ik het bijbehorende bonnetje aan de medewerker van de supermarkt zien.

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die zo’n controle niet prettig vinden, maar verreweg de meesten van hen laten gedwee hun boodschappen controleren daar ze geen problemen willen veroorzaken. Daar staat echter wel tegenover dat er een kleine groep mensen is die tijdens een controle beginnen te schelden en de supermarktmedewerker soms lichamelijk aanvallen, waardoor de psychologische impact zeer groot kan zijn. Er zijn dan ook supermarktmedewerkers die om die reden dan ook hun werk niet meer bij de zelfscankassa uit willen voeren.

Dat is op zich natuurlijk al erg genoeg want zij moeten hun werk natuurlijk wel in een veilige omgeving uit kunnen voeren. Maar waarom zijn er mensen die agressief worden als hun boodschappen bij de zelfscankassa gecontroleerd worden? Heeft het te maken met het feit dat ze iets moedwillig willen stelen, of heeft het eerder te maken met het waarschijnlijke feit dat ze de boodschappen niet kunnen betalen terwijl ze de boodschappen wel nodig hebben voor hun dagelijkse bestaan? Ik weet dat uiteraard niet, maar ik ga ervan uit dat het laatste het geval is, want voor sommige mensen breekt nood helaas wetten.

Voor mij is het de normaalste zaak van de wereld om altijd vriendelijk te blijven. Dat is ook de reden waarom ik een supermarktmedewerker altijd bedank voor het feit dat zij of hij mijn boodschappen heeft gecontroleerd, want ik leg op zo’n moment contact met iemand die ik helemaal niet ken, waardoor vriendelijkheid voor mij altijd een must is. Hierdoor komt het soms voor, als het niet al te druk is bij de zelfscankassa’s, dat er een kort gesprekje ontstaat waardoor ik de supermarktmedewerker toch een heel klein beetje leer kennen, en zij of hij mij.

Daarnaast vind ik het ook belangrijk dat we daardoor voor heel even uit de anonimiteit treden waardoor een vriendelijke glimlach weleens om de hoek komt kijken. Hierdoor beleef ik een controle bij een zelfscankassa als een prettige aangelegenheid, en neem ik waar dat ik misschien wel bevriend zou kunnen raken met de supermarktmedewerker die op dat moment alleen maar haar of zijn werk staat te doen. Met andere woorden: een controle bij een zelfscankassa is niet alleen een must, het is ook een manier van contact leggen waar ik niet omheen wil gaan.

Oh ja, voor ik het vergeet, ik hoorde toen ik de supermarkt met mijn boodschappen wilde verlaten dat een mevrouw een brood niet kon betalen. De supermarktmedewerker begreep dat wel, maar maakte wél aan haar duidelijk dat het brood wel betaald moest worden. Ik heb me toen direct omgedraaid, sprak een paar woorden met de mevrouw, waarna ik het door mij gekochte brood aan haar heb gegeven. De dankbaarheid die ik daarna in haar ogen zag was voor mij de kers op de taart. Met een tevreden gevoel verliet ik de supermarkt waarna ik alsnog een brood bij de warme bakker kocht.