Soldaat van Oranje? Geef mij maar Frans Bauer

 

Hoewel ik graag naar de meest verschillende muziekgenres luister, moet ik helaas toegeven dat ik helemaal niks met een musical heb. De enige musical die ik heb gezien was voorzien van de titel Grease waarin John Travolta en Olivia Newton-John de hoofdrollen vertolkten, waardoor de nummers Sandy en Hopelessly Devoted To You me wel bekend in de oren klinken.

Er zijn mensen die vaak aan mij zeggen dat mijn vriendin en ik de musical Soldaat van Oranje een keer moeten gaan zien. Maar ik zeg dan dat het wat mij betreft niet hoeft daar ik er koud noch warm van wordt. Kijk, ik vind het geweldig dat de musical een doorslaand succes is, en ik vind het ook geweldig dat er mensen zijn die er landelijk bekend door geworden zijn, maar ik heb gewoon niks met het genre. Maar hoe staat mijn vriendin erin, gaat zij misschien wel graag naar een musical?

Laat me er gelijk duidelijk in zijn dat ook zij niet veel met het genre heeft, zij duikt namelijk veel liever met mij onze stamkroeg in om daar, onder het genot van een lekker kroegmuziekje en een drankje, interactie met onze vrienden en vriendinnen aan te gaan.

Laatst vertelde ze aan mij dat ze geen enkele titel van een musical naar voren kon halen. Ze trok er een quasi bedenkelijk gezicht bij waardoor ik even dacht dat ze me in de maling nam, maar ze meende het echt. Wat ze daarna deed, of eigenlijk zonder woorden uit te spreken zei, sprak boekdelen, ze liep naar de cd-collectie die we in ons bezit hebben, en haalde er resoluut een album van Frans Bauer uit. ,,Kijk, dit is kroegmuziek”, zei ze. ,,Kom laten we naar onze stamkroeg gaan, en laten we Jacky meenemen, want zij is daar ook welkom.”

Nadat ze dat gezegd had stond ik snel uit mijn relaxfauteuil op, trok mijn jas aan, nam de riem van Jacky ter hand, en maakte een uitnodigend gebaar naar mijn vriendin die daar uiteraard maar wat graag op inging.

Een paar minuten later liepen we met z’n drieën naar de stamkroeg. Het weer was goed, de straten waren nagenoeg leeg, want ja, voetbalavond hè, maar uit de stamkroeg klonk gezellige muziek en hoorden we mensen gezellig met elkaar praten.

Eenmaal in de stamkroeg aangekomen werden we direct verwelkomd door een aantal van onze vrienden en vriendinnen, en werd Jacky gretig door hen geaaid, waardoor ook zij zich welkom en geliefd voelde.

Na verloop van tijd vroeg ik waar Alex en Petra waren, waarop bijna in koor aan mij werd verteld dat die naar een voetbalwedstrijd van FC Twente waren gegaan. Ik vroeg toen maar niet welke club de tegenstander was daar ik totaal geen verstand van, en ook geen interesse in voetbal heb.

Op een gegeven moment ging mijn vriendin voor me staan om aan mij te vragen of ik met haar wilde dansen. Daar ging ik graag op in waardoor we op de tonen van het lied Verloren van Frans Bauer door de kroeg schuifelden. Al schuifelend met mijn vriendin zag ik vanuit een ooghoek dat Jacky tevreden naast de hond van de kroegeigenaar was gaan liggen, waardoor ik wist dat we een perfecte avond beleefden, en dat daar zelfs de meest succesvolle Nederlandse musical en FC Twente niet aan konden tippen.