Optimisme als vorm van verzet

 

Ik ben een mens die alles op een redelijk positieve manier ziet, terwijl er tegenwoordig redenen genoeg zijn om niet optimistisch te zijn, want de zorg is en blijft duur, we zitten met een ernstig woningtekort, en we raken steeds meer gepolariseerd, maar wat is er mis met optimisme als vorm van verzet? Niets toch?

Ja, u leest het goed, ik gebruik mijn optimisme als vorm van verzet tegen al het negativisme dat we tegenwoordig steeds vaker zien. Begrijp me even heel goed in het volgende, niet alles is negatief, er gebeuren genoeg positieve dingen in ons land, maar je hoeft maar naar het journaal te kijken en je krijgt je dagelijkse negativiteit over je heen. Dat is de reden waarom ik als volwassene steeds vaker naar het Jeugdjournaal kijk daar in dat programma ook positieve items aan bod komen. De woningnood wordt in dat programma op een iets luchtigere manier gebracht dan in het journaal voor volwassenen, en dat kan ook gezegd worden van de items over de zorg en de polarisatie.

Nu hoor ik steeds vaker mensen die zeggen dat het Jeugdjournaal de zaken toch wel iets te rooskleurig toont dan ze in werkelijkheid zijn. Daar hebben ze misschien wel gelijk in, maar we moeten onze kinderen toch een sprankje hoop geven door de nieuwsitems op een iets andere manier aan hen door te geven?

Begrijp me goed, onze kinderen weten heel goed wat er in de wereld gebeurt, ze weten bijvoorbeeld echt wel dat Donald Trump in bepaalde delen van de wereld niet geliefd is, maar ze zeggen dat op een andere manier dan wij, waardoor het goed is dat volwassenen op een andere manier naar kinderen gaan luisteren.

Moeten volwassenen dan ook op een andere manier met ze gaan praten? Nee, dat hoeft niet per se, maar op een andere manier naar ze luisteren is volgens mij wel belangrijk. Wat ze namelijk over nieuwsitems aan ons zeggen raakt echt wel de kern van de items, waardoor we heel goed kunnen horen waar ze het over hebben, maar de manier waarop ze het een en ander aan ons laten horen is vaak voorzien van een kleine omweg, waardoor volwassenen soms even op een ander pad gezet kunnen worden.

In mijn jaren bij de Vrije School in Enschede heb ik geleerd om naar kinderen te luisteren waardoor ik me meer op hun manier van vertellen ging concentreren. In het begin was dat wel een beetje lastig, maar naar mate de tijd verstreek begon ik ze steeds beter te begrijpen, waardoor ik met andere oren naar ze begon te luisteren. Hierdoor waren het juist de kinderen die een nieuwe wereld voor mij openden, waardoor ik me na verloop van tijd beter in kon leven in hun denkwereld.

Dat is de reden waarom ik nu zeg dat niet alles negatief is daar er ook veel positieve dingen in ons land gebeuren, waardoor er niets mis is met optimisme als vorm van verzet. Ik zou graag willen dat meer volwassenen dat in zouden gaan zien, want optimisme als vorm van verzet tegen al het negativisme is iets wat we tegenwoordig heel hard nodig hebben. Laten we daarom wat beter naar onze kinderen gaan luisteren, want zij zijn niet alleen onze toekomst, ze zijn vooral ook de gids naar een beetje meer positivisme in het leven, en daar mogen we hen best een beetje dankbaar voor zijn.