Online bedreigingen: een plaag tegen de vrije stem

 

Ik heb er al vaker over geschreven, ik heb er al vaker over gesproken, maar de online bedreigingen nemen helaas noch steeds toe. Dus stel ik me wederom de vraag waarom er mensen zijn die online bedreigingen sturen naar BN’ers en onbekende Nederlanders.

Het is online een ware plaag die, naar het lijkt, niet te stoppen is. Online haat, en online bedreigingen gaan al jaren als het ware hand in hand, waardoor het voor welwillende mensen steeds moeilijker wordt om hun mening op internetfora weer te geven.

Maar waarom zijn er überhaupt mensen die online bedreigingen naar anderen toe uiten? Voelen ze zich door de maatschappij buitenspel gezet, zijn ze in feite een beetje eenzaam waardoor ze zich niet lekker in hun vel voelen, of zit er meer achter? Zijn ze bijvoorbeeld door omstandigheden radicaler geworden, of zijn ze door nepnieuws bevangen geraakt? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat er welwillende mensen zijn die er het slachtoffer van zijn geworden.

Neem nou bijvoorbeeld Lale Gül. De landelijk bekende schrijfster staat erom bekend dat ze haar mening niet bepaald onder de bekende stoelen of banken steekt, waardoor ze op wekelijkse basis aangifte doet wegens zeer ernstige bedreigingen. Dat alles alleen maar omdat ze voor haar mening opkomt. Het moet worden toegegeven dat haar meningen vaak behoorlijk gepeperd van toon zijn, maar dat geeft niemand het recht om haar te bedreigen met de meest erge dingen, want ook zij heeft, net als iedereen het recht om haar mening, gepeperd of niet, te uiten.

Ik schrijf op dagelijkse basis twee of soms meer columns. In die columns geef ik ook mijn mening over de meest verschillende items weer. En ja, sommige van mijn columns zijn vlijmscherp van toon, maar verreweg de meeste columns van mijn hand zijn ook voorzien van de nodige nuance waarmee ik ruimte voor discussie creëer.

Die ruimte moet er naar mijn mening namelijk wel zijn, want alleen op die manier kunnen mensen nader tot elkaar komen om hun kant van zaken duidelijk te maken.

Een paar dagen geleden schreef ik een column over Mona Keijzer en haar manier van politiek voeren. De betreffende column heeft een behoorlijk aantal reacties opgeleverd. Uit de meeste ervan bleek dat mensen het met me eens zijn, maar er zaten er ook een aantal tussen waaruit bleek dat mensen het niet eens met mijn uitlatingen waren.

Die reacties waren niet bedreigend, maar zetten mij wel aan het denken, want stel dat ze wél bedreigend waren geweest, hoe zou ik me dan hebben gevoeld? Zou ik me in mijn schulp terug hebben getrokken, of zou ik, net als Lale Gül helaas wekelijks moet doen, er aangifte van doen?

Ik zou me er zeer ellendig door voelen, maar ik zou me niet in mijn schulp terugtrekken, én ik zou er zeker aangifte van doen, want iedereen heeft het recht om voor de eigen mening op te komen, en niemand heeft het recht om mensen om die reden te bedreigen daar dat ondermijnend werkt.

Kortom: net als Lale Gül blijf ik opkomen voor het recht van vrije meningsuiting, maar dan wél op mijn eigen manier, met nuance, warmte, meelevendheid en ruimte tot discussie, want dat is de enige manier om nader tot elkaar te komen.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen