Love Of My Life versus de kilte van AI

 

Ze duiken steeds vaker op bij streamingdiensten als Spotify, nummers die met AI gemaakt zijn. Ze klinken perfect, te perfect, zo blijkt, waardoor ik het idee heb dat we er in feite niet op zitten te wachten, want er is niks mis met een muziekstuk waarin een vorm van emotie te horen is.

AI verovert de wereld op vele gebieden, maar wordt ook aan regels gebonden. Dat is naar mijn mening ook wel terecht want niemand heeft er behoefte aan om in een gerobotiseerde wereld te leven. In de wereld van de muziek is echter te zien dat er steeds meer gebruik wordt gemaakt van AI, waardoor ik het idee krijg dat er een gemis aan creativiteit is opgetreden, en gemakzucht de boel over heeft genomen.

De nummers die met behulp van AI gemaakt zijn klinken perfect, te perfect, zo blijkt, want ze klinken juist door de perfectie zeer oppervlakkig waardoor elke vorm van emotie ontbreekt. Met andere woorden: Alles past perfect in het plaatje waardoor er voor emotie geen plek meer is.

Daar zit ik als muziekliefhebber echt niet op te wachten, want ik wil echte emoties in de tekst van een lied horen, ik wil de breekbaarheid van mensen erin horen, ik wil het leven erin horen.

Al deze dingen hoor ik als ik naar het lied Love Of My Life van de Britse rockband Queen luister. De manier waarop Freddie Mercury met de band dat nummer vooral live bracht heeft, en brengt bij mij nog steeds emoties in mij naar voren. De gevoeligheid die hij bij het zingen van dat lied in zijn stem legde deed mij beseffen dat perfectie in de muziek niet bestaat, daar muziek emotie is.

Ik moet er dan ook niet aan denken dat iemand het in de toekomst in zijn hoofd zou halen om het nummer door AI te laten bewerken, want dan zou de emotionele kracht van dat prachtige nummer verloren gaan door het te perfect te laten klinken.

Nu zijn er mensen die zeggen dat AI in de muziek de toekomst is. Daar ga ik toch wel een beetje tegenin, want AI zal nooit de menselijke emoties kunnen evenaren, ook niet in de toekomst, daar het juist de menselijke emoties zijn die de mens uniek maken.

Moeten we om die reden AI dan maar uit de muziek weren? Persoonlijk denk ik dat we daar te laat mee op de proppen komen, want het is al meerdere keren aangetoond dat AI zijn intrede in de muziek al heeft gedaan. Zaten we daarop te wachten? Nee, maar het is een voldongen feit dat de intrede al plaats heeft gehad. Daarom is het wat mij betreft belangrijk dat we de emoties in de muziek blijven herkennen, want zonder emoties is de muziek geen muziek meer, maar slechts een zeer oppervlakkige weergave van iets moois wat ooit was, en helaas niet meer terug zal komen.