Lawaai van woorden: schrijven is mijn zuurstof

 

Ik ben een persoon die graag schrijft, dat blijkt wel uit het feit dat ik het elke dag doe. In de meeste gevallen schrijf ik columns over de meest uiteenlopende items daar ik een mening heb die ik graag wil uiten. Maar soms heb ik de behoefte om even helemaal niks te schrijven, daar ik dan overmand wordt door een vorm van lawaai van woorden.

Het schrijverschap heeft altijd al in me gezeten, ik wilde altijd al schrijver worden. In mijn jeugd verslond ik boeken van de toentertijd bekende schrijvers, maar toen ik het boek Het Lever Is Verrukkelijk van Remco Campert las wist ik het zeker, ik wilde schrijver worden. Helaas zagen mijn ouders dat niet, waardoor ik niet de kans kreeg om een schrijversopleiding te volgen, maar dat weerhield me er niet van om gedichten en korte verhalen te schrijven.

Nadat ik mijn middelbare schoolopleiding had voltooit wilde ik nog steeds schrijver worden, maar om de opleiding die daarvoor nodig was te kunnen betalen moest er gewerkt worden, waardoor ik in een drukkerij in Enschede ging werken, in de hoop verkerende dat daar boeken zouden worden gedrukt. Die hoop bleek echter een illusie te zijn daar in de betreffende drukkerij alleen stickers, katoenen T-shirts en boodschappentassen werden gefabriceerd. Ik had in de betreffende drukkerij het meest smerige baantje van alle toenmalige werknemers. Ik spande de het zeefmateriaal over de zeeframen, smeerde het geheel in met vloeibaar filmmateriaal, liet het drogen, legde daarna een negatief op een belichtingsmachine, legde de opgedroogde zeef op het negatief, liet het een en ander daarna vacuümzuigen, waarna ik de zeef belichtte zodat de drukkers ermee aan het werk konden gaan. Nadat die ermee gewerkt hadden moest ik de zeef met de meest verschrikkelijke chemicaliën weer schoonmaken, waardoor ik na verloop van jaren lichamelijke klachten kreeg.

Maar ik had nog steeds de wens om schrijver te worden. Het loon dat ik van de drukkerij ontving was echter niet bepaald hoog, waardoor ik inzag dat ik de schrijversopleiding wel op mijn buik kon schrijven. Op een gegeven moment was ik het werken in de drukkerij zat, waardoor ik solliciteerde op een baan in een compleet andere sector. Ik ging werken bij de firma Bleckmann in Oldenzaal. Daar heb ik onder veel betere, en vooral gezondere, werkomstandigheden gewerkt, meestal in de nachtdienst. Ik heb daar met heel veel plezier tien jaar gewerkt, maar ik wilde nog steeds schrijver worden. Op een gegeven moment werd ik ‘te oud’ voor het bedrijf waardoor ik ontslagen werd. Dat was wel een domper, maar ik wilde nog steeds schrijver worden.

Na Bleckmann kwamen de Vrije School in Enschede en Holland Casino op mijn pad, maar ik wilde nog steeds schrijver worden. In totaal heb ik meer dan veertig jaar gewerkt, waardoor ik nu van mijn welverdiende pensioen geniet. Doordat ik nu veel meer tijd heb om te schrijven doe ik dat nu elke dag, soms tot diep in de nacht, met een kop koffie, sigaret of een frisdrankje in de aanslag, want het schrijven zit in mijn bloed. Het schrijven gaat me goed af, de woorden komen vanzelf waardoor ik er niet over nadenk welke woorden ik voor een column ga gebruiken, daar ze vanzelf op de juiste plek vallen. Maar soms komen ze in een dusdanig grote hoeveelheid tegelijk op me af dat ik even een korte pauze in moet lassen, daar ze dan een lawaai van woorden vormen. Maar ik heb liever een lawaai van woorden dan helemaal geen woorden meer, want ik ben een schrijver in hart en nieren, waardoor ik nu pas echt gelukkig ben.