Keffertjes zonder kompas: als de baas geen baas is

 

Het is een vaststaand feit dat mijn vriendin en ik hondenliefhebbers zijn, we hebben er zelf immers een. Toch zijn er twee kleine honden waar we een grondige hekel aan hebben. Het gaat om twee kleine keffertjes die tegen alles wat ze zien gaan staan te blaffen en grommen.

Laatst liep ik over het voetpad langs de Rijnstraat in Enschede om naar het winkelcentrum Deppenbroek te gaan om daar een paar kleine boodschappen te doen. Het was koud, waardoor alleen een oudere mevrouw in begeleiding van haar hondje en ik op het voetpad liepen. Omdat de oudere mevrouw een beetje langzaam liep, liep ik aan haar en haar hondje voorbij waarbij ik haar een prettige avond toewenste. Ze bedankte me daar vriendelijk voor en wenste ook mij een prettige avond.

Dat vond ik een mooi gebaar, waardoor ik vol vertrouwen mijn weg voortzette. Maar toen begon de ellende. De twee kleine keffertjes hadden namelijk de oudere mevrouw en haar hondje in het vizier gekregen, waardoor ze keihard begonnen te blaffen en grommen.

Nou kan ik het me heel goed voorstellen dat u zegt dat honden dat altijd doen als ze een andere hond die ze niet kennen tegenkomen, honden zijn immers territoriumdieren. Dat klopt, maar de twee keffertjes stonden een paar weken geleden te blaffen en grommen omdat ze een geparkeerde auto zagen staan. Er zaten geen mensen in de betreffende auto, waardoor ik me begon af te vragen waarom de twee keffertjes zo tegen de geparkeerde auto tekeer gingen.

Gingen ze tegen de auto te keer omdat ze de auto op een wat vreemde plek zagen staan? Dat kan. Of gingen ze toen zo tekeer omdat ze geen of geen goede opvoeding hebben gehad? De kans daarop acht ik veel waarschijnlijker, want de eigenaresse van de twee keffertjes zei er toen wel wat van, en trok een beetje aan de hondenriemen, maar zonder effect.

Dat vind ik, zonder de betreffende mevrouw te willen beledigen, een slappe vertoning, want iedere hond heeft een baas nodig die ook echt de baas is, zonder als baas over te komen.

Om het even te verduidelijken: de hond van mijn vriendin en mij is een vrolijk diertje, maar heeft zo nu en dan wel een min of meer strikte hand nodig daar ze soms de door ons opgestelde richtlijnen aan de kant lijkt te zetten. Met een redelijk vermanende klank in de stem spreken we haar dan toe, waardoor ze gaat zitten als teken dat ze ons op haar manier begrijpt.

Hoe reageert ze op andere honden die ze niet kent? Die laat ze meestal links liggen, maar als ze de twee keffertjes tijdens een wandeling tegenkomt reageert ze hoe dan ook terug, niet dreigend, maar wel op een manier die de twee keffertjes het zwijgen oplegt. Heeft dat te maken met een vorm van dominantie? Nee, het heeft puur en alleen te maken met het feit dat ze een stuk groter is dan de twee keffertjes. Jacky is namelijk een Jack Russell, terwijl de twee keffertjes chihuahua’s zijn die op een heel vervelende manier tekeer gaan tegen zo ongeveer alles wat beweegt en zich op straat begeeft.

Het een en ander is een teken van het feit dat Jacky van mijn vriendin en mij, zonder daarover op te scheppen, een goede opvoeding heeft gekregen. Daar kan de eigenaresse van de twee kleine keffertjes nog iets van leren, als ze de wilskracht daarvoor heeft.

Copyright, John Kukken, 2025, alle rechten voorbehouden