Het litteken van de Lage Landen

Stel je voor dat de dag aanbreekt waarop België en Nederland weer een land vormen. Hoe zou het voelen om opeens een bevolking van 30 miljoen mensen én een grotere economie te hebben, en zouden mensen uit beide landen daar blij mee zijn of juist niet?

Om direct maar even heel klare wijn te schenken, er bestaan geen concrete grootschalige peilingen die aangeven hoeveel Belgen en Nederlanders blij zouden zijn met een hereniging van de twee landen.

Hoe denkt de Belgische politiek over deze kwestie?

Bart de Wever (premier van België) heeft meerdere keren gezegd dat het uiteenvallen van de vroegere Nederlanden ‘de grootste ramp is die ons ooit is overkomen’ en pleit voor een intieme unie van België, Nederland en Luxemburg.

Matthias Diependaele, de Vlaamse minister-president, liet ooit weten dat hij publiekelijk solidair met dit idee was en zei: ‘Ik sta er helemaal achter.’

Hoe denkt men in Nederland over deze kwestie?

In Nederland speelt deze kwestie vooral in media en opiniestukken. Het AD schetste vandaag dat een herenigd land 30 miljoen inwoners en een grotere economie zou hebben. Maar ook in Nederland bestaan geen harde cijfers over hoeveel Nederlanders een hereniging van de twee landen zouden toejuichen. Het is hierdoor wel duidelijk dat het debat meer speelt in de sfeer van historische en culturele reflectie dan in de concrete politieke wens.

Hoe denk ik over deze kwestie?

Om heel eerlijk te zijn ben ik er eigenlijk niet zo mee bezig, maar toen ik het artikel in het AD las begon ik er toch een beetje over na te denken. Welke voordelen zou een hereniging van België en Nederland op kunnen leveren, maar bovenal, zouden Vlamingen en Nederlanders een samenleving kunnen vormen?

Ik weet niet welke voordelen een hereniging met zich mee zou kunnen brengen, maar ik weet wel dat Vlamingen en Nederlanders eigenlijk allang een samenleving vormen, want Vlamingen gaan met Nederlanders om en andersom ook.

Met andere woorden: het maakt mij niet uit of België en Nederland op een gegeven moment met elkaar herenigd worden of niet, want de twee landen werken op vele gebieden allang samen waardoor het een en ander me eender is.

Om het maar eens zo te zeggen: misschien is een hereniging niet iets dat op papier hoeft te bestaan, maar iets dat al leeft in de manier waarop Vlamingen en Nederlanders elkaar op dagelijkse basis ontmoeten.



 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Loslaten is ook liefde

  Een paar weken geleden werden Annemarie en ik uitgenodigd voor een feest. Dat op zich was niet vreemd, maar dit keer ging het niet om een verjaardag of bruiloft. Het feest stond in het teken van iets wat je maar zelden ziet: het 25-jarig jubileum van een scheiding. Toen we de handgeschreven uitnodiging lazen, moesten we glimlachen. We kenden Corry en Henk goed. Twee mensen die ooit voor elkaar in de wieg leken gelegd, maar uiteindelijk toch niet bij elkaar bleken te passen. Corry — door intimi Cor genoemd — was destijds een prachtige vrouw, vol levenslust. Ze bewoog bijna voortdurend, maar altijd met een rust die anderen geruststelde. Ze voerde het huishouden met een flair die je zelden ziet, alsof alles haar moeiteloos afging. En ze was bovendien stapelverliefd op Henk, de man van haar dromen. Henk was in die tijd een redelijk succesvolle zakenman die kleding inkocht voor een grote Nederlandse winkelketen. Hij had talloze hobby’s: voetballen, kaarten, tekenen, en vooral omga...
Meer lezen

Het briefje dat me stil kreeg

  Tijdens mijn vrijwilligerswerk in een ouderenverzorgingshuis in Enschede bezoek ik mensen die zich soms een beetje eenzaam voelen. Daar heb ik in eerdere columns al over geschreven, maar vandaag wil ik iets meer vertellen over één van hen. Het gaat om een vrouw van honderd jaar, in alle opzichten een dame. Ik ben altijd welkom bij haar, en ik bezoek haar dan ook graag. Telkens als ik een uurtje bij haar zit, heeft ze wel iets te vertellen. Daarna vertrek ik met een glimlach — en eerlijk gezegd ook met een beetje tegenzin — want ze straalt een blijdschap uit die je zelden ziet. Maar haar leven is niet altijd over rozen gegaan. Haar vader had een hoge functie bij een opvanghuis voor jongens, waardoor het gezin een goed inkomen had en zij een fijne jeugd kende. Dat veranderde abrupt toen hij overleed. Het inkomen viel grotendeels weg, en het gezin moest rondkomen van een weduwe-uitkering. Constance — zo heet de inmiddels honderdjarige vrouw — besloot werk te zoeken. Ze vond een o...
Meer lezen

AI mag veel, maar geen presentator spelen

  Het vorig jaar wegbezuinigde programma Kids Top 20 beleeft zijn comeback op TikTok. Dat doet het programma met presentatrice Jess. Maar Jess bestaat niet — ze is een AI‑creatie, zo nep als nep maar nep kan zijn. Laat ik één ding duidelijk maken: ik heb niets tegen het gebruik van AI, want ik maak er zelf ook gebruik van. Het is bovendien een publiek geheim dat de meeste columnisten dat doen, dus op dat gebied ben ik zeker geen uitzondering. Dat AI tegenwoordig voor allerlei doeleinden wordt ingezet, is al lang bekend. Zo kijk ik op YouTube regelmatig naar de video’s van Marit van der Meer, een analytica die wereldgebeurtenissen helder en begrijpelijk uitlegt. Als ik naar haar video’s kijk, hoor ik de stem van de echte Marit, maar zie ik een door AI gegenereerde versie van haar. Dat komt wat statisch over. Op zich is daar niets mis mee — het gaat tenslotte om de informatie — maar jammer vind ik het wel, want het kan naar mijn mening anders, en misschien zelfs móét. Wat dat be...
Meer lezen